ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΝΑΚΗΣ: "Ο τσαμπουνιέρης της νυκτός"

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΝΑΚΗΣ: "Ο τσαμπουνιέρης της νυκτός"

Ωσάτ τ’ αγρίμι στο σκουρί στέκεται κ’ ατενίντζει,

βράι-πρωίν ανάπλωρα στο πέλαος αρμενίντζει.

Κορφήκ-κορφήν αγέρωχα σα πλοίο ποντοπόρο,

έχει το πρίμον άνεμο, φίλο κ’ αβανταδόρο.

Μπονεντινά ανέφφαλα, την νιότητ του νοτίντζου,

ηλιοβουκιές κ’ αστροφεγγιές τη σκέψη του ακονίντζου.

Με τοτ σορόκο τραουεί, με τογ γαρμπή κεφίντζει,

με της προβέντζας κύμματα τηπ πείνα του ταΐντζει.

Αντάρες δετ το σκιάντζουσι, μήε και κακοσύνες

κ’ ας κάμνουμ μέρες να φανούτ του ήλιου οι αχτίνες.

Ένα μεράκι του παλιό καίει τα σωθικά του

κ’ ένας αντάρτης Άουστος χορεύgει στηκ καρdιά του.

Μόνο η πλανεύτρα θάλατσα τοπ πόνοτ του ημερεύgει,

άμμα το μέσα του θεριό, βρυχάται και θεριεύgει,

φουσκώννει τη τσαμπούνα του και μ’ όλα του τα θάρη,

κάμνει του Χάρου κάλεσμα με τοκ καμουντζελλιάρη.

-Εγιώ, ’μαι, Χάρε, άνεμος και κύμμα μανιασμένο,

ολόρτος πάνω στο σκουρί, θέννα σε περιμένω.

Εγιώ κρεμιέμαι απ’ τ’ ουρανού τα γυνατά κρικέλια,

’μμ’ έχω βαθειά μου άγκυρες και στέρεα θεμέλια.

Εγιώ ’μαι τ’ αστραπόβροντο, εγιώ ’μαι και το σκέπος,

ο τσαμπουνιέρης της νυκτός και της αυgής το πρέπος.

Εγιώ ’μαι άτρωτο πουλλί, θώρει και χασκογέλα,

’ετ σε φοούμαι, Χάροντα, κ’ όποτε θέλεις έλα.

Αθήνα, 8/1/2024, © Γιώργος Ν. Κανάκης

Καλή εβδομάδα…

Μπορεί να είναι εικόνα βιβλίο και κείμενο

9.1.2024

Καρπαθιακά Νέα