γράφει ο Ντίνος Καραξής
Έπί Ιταλοκρατίας σε καφενείο της κοινότητος Ολύμπου λογομάχησαν ,ο πρόεδρος με το διευθυντή του σχολείου . Το γεγονός πήρε έκταση όταν αντάλλαξαν ύβρεις με προσωπικούς χαραχτηρισμούς. Οι διαπλεκόμενοι τελικά αλληλομηνύθησαν , και δήλωσν και οι δύο τον ίδιο αυτόπτη μάρτυρα το καφετζή….
Εκείνος παρουσιάσθη ενώπιον του δικαστή αποφασισμένος να μη μαρτυρίσει υπέρ η κατά για κακένα , αφού και με τους δύο είχε καλές σχέσεις και ήταν πελάτες του καφενείου.
Έβαλε το σκούφο του υπό μάλης, σταύρωσε τα χέρια του και προσήλωσε το βλέμμα του προς το δικαστή γεμάτος απορία.
Πριν ο Ιταλός δικαστής αρχίσει να διαβάζει τα κατηγορητήρια , ένας σκύλος στα πόδια του διερμηνέα άρχισε να γρυλίζει σιωπηρά, και προς εκφοβισμό λέει στον μάρτυρα :
— Αυτός ο σκύλος έχει την ικανότητα να αντιλαμβάνε ται όποιον λέει ψέματα για να του επιτεθςί….
Ο μάρτυρας με ταπεινό ύφος του απαντά ψύχραιμα :
— Λυπάμαι , κε δικαστή, που δε γνωρίζω να λέω ψέματα για να δοκιμάσω το σκύλο σας !
Την ώρα που διάβαζε τις μηνυτήριες αναφορές , ο μάρτυρας έδειχνε πλήρη άγνοια των όσων άκουε και όταν του ζητήθηκε να καταθέσει, απάντησε μονολεκτικά Α λ ή (θ) γ ε ι α ;;!
( Είναι όλα αυτά αλήθειες που ελέχθησαν στο καφενείο μου και δεν άκουσα τίποτα;; )
Υ.Γ. Η υπόθεση ετέθη στο αρχείο λόγω αμφιβολιών , και οι αντίδικοι συμφιλιωμένοι παρέμειναν πελάτες στο καφενείο….. )
