Όλα ρίμες
Ποτέ μου δεν συνήθιζα να παίζω με μπεγλέρια,
γι’ αυτό στα χέρια κράταγα μολύβια και τεφτέρια.
Έβαζα λέξεις στη σειρά, ομόηχες, με ρίμα
και έγραφα τις σκέψεις μου κι ό,τ’ η καρδιά επεθύμα.
Χρώματα και αρώματα, βιώματα και μνήμες,
αισθήματα, νοήματα, προβλήματα…, όλα ρίμες.
Πότε με υλικά φθηνά και παρατεταμένα,
που παίρναν άλλη υπόσταση σε μία νέα γέννα.
Σκιρτήματα και σήματα π’ αγάπες μυρωμένες,
στ’ ακροθαλάσσι της ζωής, πέτρες στρογγυλεμένες.
Λέξεις, της μάνας φυλαχτά, μ’ ένα φιλί, ένα δάκρυ,
με ένα χάδι, μια αγκαλιά, στου λιμανιού την άκρη.
Μυρίζουν τα τεφτέρια μου τα όσα αγαπάω,
τ’ ανοίγω πάντα σιωπηλός και τα φυλλομετράω.
© Γιώργος Ν. Κανάκης
