ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΘΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΖΩΑ ΠΟΥ ΕΜΕΙΣ ΑΦΗΣΑΜΕ ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΟΥΝ;
Ένα σκυλάκι γεμάτο ψύλλους. Ένα ακόμη ζώο εγκαταλειμμένο. Και μια κοινωνία που πρέπει επιτέλους να αποφασίσει αν θα συνεχίσει να σιωπά.
Οι εικόνες που δεν χρειάζονται εξηγήσεις, γιατί από μόνες τους αποκαλύπτουν την αδιαφορία, την εγκατάλειψη και την ανθρώπινη σκληρότητα.
Αυτό το σκυλάκι το βρήκαν τουρίστες.
Σε άθλια κατάσταση. Γεμάτο ψύλλους, οι οποίοι το έτρωγαν ζωντανό. Ένα πλάσμα που προφανώς δεν μπορούσε να προστατεύσει τον εαυτό του και περίμενε απλώς κάποιον άνθρωπο να το προσέξει.
Και τελικά το πρόσεξαν κάποιοι τουρίστες.
Όχι εκείνος που ενδεχομένως το είχε.
Όχι εκείνος που ενδεχομένως το εγκατέλειψε.
Αλλά άνθρωποι που βρέθηκαν τυχαία μπροστά του.
Και για ακόμη μία φορά, το ζώο κατέληξε στους ανθρώπους που καλούνται να μαζέψουν τα κομμάτια από όσα κάποιοι άλλοι αφήνουν πίσω τους.
Η Σουζάνα Μαγκασαριαν, από τους Φίλους Ζώων Καρπάθου, έγραψε:
«Κάποιοι τουρίστες βρήκαν αυτό το σκυλάκι. Την κατάσταση τού την βλέπετε δεν χρειάζεται να πω κάτι για αυτό. Είναι από ψύλλους. Τον τρωγανε. Και ός συνήθως βρέθηκε σε εμάς. Είμαι σίγουρη πώς κάπου ζούσε είχε άνθρωπο οποίος τον πέταξε έξω. Τον αναγνωρίζετε? Και η σιωπή είναι συνενοχή. Και όταν θα πάτε την Κυριακή στην εκκλησία να προσευχηθείτε μήν ξεχάσετε να αναφέρεται όλα όσα έχετε κάνει. Γιατί είπε ο Θεός κανένα δάκρυ κανενός ζώω δεν θα μείνει ατιμώρητο. Εδώ πληρώνονται όλα.»
Σκληρά λόγια.
Αλλά πόσο σκληρή είναι η πραγματικότητα που τα προκάλεσε;
Γιατί πίσω από κάθε τέτοια εικόνα υπάρχει ένα ερώτημα που δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από ευχές, προσευχές, πανηγύρια και δημόσιες δηλώσεις αγάπης για τα ζώα:
Ποιος το έκανε;
Ποιος το είχε;
Ποιος το άφησε;
Ποιος το είδε και δεν μίλησε;
Ποιος γνωρίζει και επιλέγει να σωπάσει;
Και κυρίως: πόσα ακόμη πρέπει να δούμε για να πάψουμε να θεωρούμε την εγκατάλειψη ζώων «φυσιολογικό» μέρος της καθημερινότητάς μας;
Γιατί η Κάρπαθος δεν είναι μόνο οι όμορφες φωτογραφίες, οι παραλίες, τα πανηγύρια και οι τουρίστες. Είναι και η Κάρπαθος που αφήνουμε να φαίνεται όταν ένα ανυπεράσπιστο ζώο βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση.
Και εκεί δεν υπάρχει τουριστική βιτρίνα που να μπορεί να κρύψει την πραγματικότητα.
Η υποκρισία κάποτε πρέπει να τελειώσει
Είναι εύκολο να μιλάμε για αγάπη.
Είναι εύκολο να ανάβουμε ένα κερί, ή πολλά κεριά!
Είναι εύκολο να πηγαίνουμε στην εκκλησία και να ζητάμε συγχώρεση.
Το δύσκολο είναι να δείξουμε ανθρωπιά όταν κανείς δεν μας βλέπει.
Να μην εγκαταλείψουμε ένα ζώο όταν μεγαλώσει. Να μην το αφήσουμε στον δρόμο επειδή αρρωσταίνει. Να μην κάνουμε ότι δεν είδαμε όταν κάποιος άλλος το κακοποιεί.
Να μιλήσουμε όταν ξέρουμε. Να καταγγείλουμε όταν πρέπει.
Να βοηθήσουμε όταν ένα πλάσμα βρίσκεται σε ανάγκη. Γιατί η φιλοζωία δεν είναι ανάρτηση στο Facebook.
Δεν είναι μια φωτογραφία με ένα σκυλί.
Δεν είναι ένα «κρίμα το καημένο».
Είναι ευθύνη.
Και η σιωπή απέναντι στην κακοποίηση δεν είναι ουδετερότητα.
Είναι ανοχή.
Το συγκεκριμένο σκυλάκι είχε την τύχη να βρεθούν μπροστά του άνθρωποι που δεν το προσπέρασαν.
Άλλο ζώο μπορεί αύριο να μην έχει αυτή την τύχη.
Γι’ αυτό το «Τον αναγνωρίζετε;» πρέπει να ακουστεί δυνατά.
Αν κάποιος γνωρίζει σε ποιον ανήκε, ας μιλήσει.
Αν κάποιος γνωρίζει ποιος τον εγκατέλειψε, ας μιλήσει. Αν κάποιος γνωρίζει και συνεχίσει να σιωπά, τότε ας αναρωτηθεί τι ακριβώς προστατεύει με τη σιωπή του.
Έναν άνθρωπο; Ή την αδιαφορία μιας ολόκληρης κοινωνίας;
Γιατί στο τέλος δεν κρίνεται μόνο αυτός που πέταξε ένα ζώο στον δρόμο.
Κρίνεται και η κοινωνία που το είδε να υποφέρει και αποφάσισε να κοιτάξει αλλού.
Και ίσως, πριν ζητήσουμε την Κυριακή από τον Θεό να μας συγχωρήσει, θα έπρεπε πρώτα να αναρωτηθούμε αν εμείς συγχωρήσαμε πολύ εύκολα τον εαυτό μας για όσα κάναμε ή για όσα είδαμε και Δεν κάναμε.
Το σκυλάκι αυτό δεν μπορεί να μιλήσει.
Εμείς μπορούμε.
Ας μιλήσουμε λοιπόν.
