Βαθιές ρυτίδες
Πες μου, κυρά ορθόκορμη, που στέκεις στο κατώφλι,
ποιο είν’ το δίκροκο αυγό μες στο χιονάτο τσόφλι;
Πες μου, εσύ, που έζησες, που έπαθες, που είδες,
σαν πόσα δάκρυα να χωρούν με τις βαθιές ρυτίδες;
-Το δάκρυ είν’ ό,τι κρατάς βαθιά μες στην ψυχή σου,
εκείνα που σου έτυχαν και έγιναν ζωή σου.
Είναι εκείνα που ’μοιαζαν με πόθους και αστέρια,
μα ήταν μια ροδόσταμα, μια δίστομα μαχαίρια.
Κάθε ρυτίδα και καημός, χαρά, αγάπη, δάκρυ,
θάνατος και ανάσταση που σμίγουν σε μιαν άκρη.
Κάθε ρυτίδα αστροφεγγιά και δίγνωμο φεγγάρι,
του χρόνου τ’ αποτύπωμα και της ψυχής το χνάρι.
-Χαρά, αγάπη, στεναγμός, η κάθε σου ρυτίδα,
γέννηση, ζήση, θάνατος του χρόνου η αλυσίδα.
Όλυμπος Καρπάθου, 5/2/2026
© Γιώργος Ν. Κανάκης
Καλό Σαββατοκύριακο…
