Το ΠΡΕΒΕΛΗΣ που στοίχειωσε την Κασοκαρπαθία ετοιμάζεται για το τελευταίο του ταξίδι

Το ΠΡΕΒΕΛΗΣ για πολλά χρόνια πραγματοποίησε με συνέπεια την γραμμή στο Νοτιοανατολικό Αιγαίο (παρά τις γκρίνες και τα πολλά προβλήματα) κατασκευάστηκε το 1980 στα Ναυπηγεία IMABARI SHIPBUILDING GROUP της Ιαπωνίας.

Με πρώτο όνομα το FERRY ORANGE 2, αρχικά έκανε δρομολόγια συνδέοντας το Τόκιο με τα γύρω λιμάνια. Έχει μήκος μήκος 142,5 μέτρα, ενώ το πλάτος του τα 23,50 μέτρα και το βύθισμα του είναι 5,52 μέτρα.

Το 2000 έγινε μέλος στην οικογένεια της ANEK LINES και τότε ονομάστηκε ΠΡΕΒΕΛΗΣ. Φοράει δυο τετράχρονες πολύστροφες μηχανές τύπου V, η κάθε μια από 7.800 άλογα και μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα γύρω από τα 18 ν.μ. την ώρα. Λεπτομέρειες που αφορούν τις δυο μηχανές, τα κατασκευαστικά και τα ιστορικά του στοιχεία, αφορούν κυρίως εκείνους που αναγνωρίζουν στα πλοία την καθαρόαιμη ψυχή τους. Για τους περισσότερους το κορμί του πλοίου απλά χτίζει το δρόμο ανάμεσα στις στεριές.

Το πέρασμα από το ΜΙΛΕΝΑ και το ΝΤΑΛΙΑΝΑ στον ΒΙΤΣΕΝΤΣΟΣ ΚΟΡΝΑΡΟΣ

Από το 1999  το ΒΙΤΣΕΝΤΣΟΣ ΚΟΡΝΑΡΟΣ κάνει το δρομολόγιο μέσω Κρήτης και μάλιστα αρχικά δίχως επιδότηση, μια φορά τη βδομάδα πιάνει τη Κάρπαθο. Από το 2003 και για εννιά χρόνια μπαίνει στο διαγωνισμό, διεκδικεί και παίρνει τη γραμμή της άγονης, μαζί με το άλλο πλοίο της εταιρίας το ΙΕΡΑΠΕΤΡΑ. Όμως στο 2007 κάνει την εμφάνιση του  η ΜΠΛΟΥ ΣΤΑΡ, μάλιστα, για ένα μοναδικό καλοκαίρι, το πλοίο έρχεται από Ρόδο, και είναι η χρυσή χρονιά για το νησί, που γεμίζει, μέχρι τα μπούνια, από τουρισμό. Η γραμμή συνέχισε  να εξυπηρετείται με επιτυχία από τη ΛΑΝΕ με το  ΠΡΕΒΕΛΗΣ. Ένας από τους πρώτους καπετάνιους, ο cpt Διαμαντής Παπαγεωργίου και το πλήρωμα του, έκαναν τα νησιά, Κάρπαθο και ειδικά τη Κάσο, να αποκτήσουν ξανά εμπιστοσύνη στη ελληνική ακτοπλοΐα.

Από τη μια λαχταράς να κλείσει η μπουκαπόρτα, να ακουστούν οι συριγμοί κι αμέσως να αρχίσουν οι συνειρμοί. Από την άλλη είναι ο άδοξα χαμένος χρόνος, κάτι που αφορά κυρίως τους απαίδευτους στα ταξίδια της άγονης γραμμής!

Δεν είναι κρουαζιερόπλοιο, δεν έχει νυχτερινά προγράμματα με μπαλέτα ή φαντεζί χορευτικά σόου, ούτε λαμπερά γυαλισμένα παρκέ πατώματα, όσο για την πισίνα του, αυτή παραμένει πάντοτε άδεια και κλειστή.

Όμως το πλήρωμα, αυτό αγωνίστηκε σκληρά, πρώτα για την ασφάλεια, έπειτα την όσο δυνατόν άνεση των επιβατών κι ύστερα πάλεψε για την ακρίβεια και τη συνέπεια του δρομολογίου, κάτι που ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες, γεμάτο αυτοκίνητα και φορτηγά, λόγω των αυξημένων αναγκών των νησιών, το μπες-βγες από τα λιμάνια γίνεται με χρονόμετρο και καρδιοχτύπι.

“Ένα πλοίο παλιό και κουρασμένο, όπως ετούτο, θέλει περισσότερη προσπάθεια, πρέπει να το αγαπήσεις, αλλιώς δεν επιβιώνεις εδώ μέσα. Είτε από ναυτική κληρονομιά, είτε από ανάγκη επιβίωσης, πρέπει να αγαπήσεις το πλοίο, να γίνει σπίτι σου και να δεθείς μαζί του”. Μας είχε πει σε μια συνέντευξη του ένας από τους δεινούς καπεταναίους του ΠΡΕΒΕΛΗΣ, ο  Cpt Βαγγέλης Στουραϊτης!

Αν υπήρχαν κάμερες με κλειστό κύκλωμα και οι επιβάτες στα σαλόνια μπορούσαν να βλέπουν ζωντανά την προσπάθεια και την αγωνία όλου του πληρώματος, τότε ίσως να αναθεωρούσαν πολλές από τις απόψεις τους για το ναυτικό επάγγελμα, για τα πλοία μα και τις κρατικές αρχές που σχεδίασαν και έφτιαξαν με τέτοια “εξυπνάδα” τα λιμάνια μας.