Μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση δημοσίευσε η Irene Renopie Pazarzis, εκφράζοντας δημόσια την ευγνωμοσύνη της προς τον καθηγητή χειρουργικής Ντίνο Μ. Κωνσταντινίδη, με αφορμή τη σοβαρή περιπέτεια υγείας της μητέρας της.
Η ίδια αναφέρεται αρχικά στη σπουδαία επιστημονική πορεία του καθηγητή, σημειώνοντας ότι έχει πραγματοποιήσει περισσότερες από 5.000 ρομποτικές και 18.000 λαπαροσκοπικές επεμβάσεις, κατακτώντας διεθνή αναγνώριση για το έργο του.
Ωστόσο, όπως τονίζει, αυτό που πραγματικά τον ξεχωρίζει δεν είναι οι αριθμοί ούτε οι διακρίσεις, αλλά ο χαρακτήρας του. Περιγράφει έναν άνθρωπο που, παρά τη μεγάλη του καταξίωση, παρέμεινε ταπεινός, ανθρώπινος και πιστός στις αξίες με τις οποίες ξεκίνησε την πορεία του.
Η ανάρτηση κορυφώνεται με την προσωπική εμπειρία της οικογένειάς της. Όπως αναφέρει, ο καθηγητής Κωνσταντινίδης ανέλαβε προσωπικά την ευθύνη της φροντίδας της μητέρας της, συντονίζοντας την ιατρική ομάδα και παρακολουθώντας κάθε στάδιο της νοσηλείας της, ενώ είχε διαβεβαιώσει τη θεία του, Λέλα, ότι σύντομα θα επέστρεφε στο σπίτι της.
Η πιο δυνατή στιγμή της αφήγησης έρχεται μέσα από έναν σύντομο διάλογο με τη μητέρα της στο νοσοκομείο:
«Τη ρώτησα αν φοβάται. Χαμογέλασε και μου απάντησε: “Τι να φοβηθώ; Έχω τον Ντίνο.”»
Για τη συντάκτρια της ανάρτησης, αυτή η φράση συμπυκνώνει την ύψιστη τιμή για κάθε γιατρό: την απόλυτη εμπιστοσύνη του ασθενή του.
Η ανάρτησή της ολοκληρώνεται με μία μόνο λέξη που αποτυπώνει όλα όσα αισθάνεται η οικογένεια:
«Ευγνώμονες.»
Ολόκληρη η ανάρτηση:
Για τον Ντίνο Μ. Κωνσταντινίδη, η επιστημονική καταξίωση αποτυπώνεται και σε αριθμούς: περισσότερες από 5.000 ρομποτικές και 18.000 λαπαροσκοπικές επεμβάσεις, πρωτοπορία και διεθνής αναγνώριση.
Όμως όσα πραγματικά τον ξεχωρίζουν δεν χωρούν σε βιογραφικά, τίτλους ή διακρίσεις. Βρίσκονται στον χαρακτήρα του.
Όσο ψηλά κι αν έφτασε στον χώρο της ιατρικής με την αξία και τη σκληρή του δουλειά, διατήρησε το πιο σπάνιο: δεν αλλοιώθηκε. Δεν ξέχασε ποτέ από πού ξεκίνησε, ποιοι τον πίστεψαν και ποιοι τον αγάπησαν. Η προσφορά του δεν είναι λόγια. Είναι πράξεις. Χωρίς επιτήδευση, χωρίς θόρυβο, με ευθύνη, συνέπεια και μια βαθιά, ανιδιοτελή φροντίδα για κάθε άνθρωπο που του εμπιστεύεται τη ζωή του.
Το ζήσαμε για ακόμη μία φορά πρόσφατα, στη σοβαρή περιπέτεια της μητέρας μας. Όταν κοίταξε τη θεία του, τη Λέλα, στα μάτια και της είπε ότι όλα θα πάνε καλά και ότι σύντομα θα επιστρέψει στο σπίτι της, δεν της έδωσε απλώς κουράγιο. Ανέλαβε προσωπικά την ευθύνη. Συντόνισε τη σπουδαία ομάδα του στο Ιατρικό Κέντρο, επέβλεψε κάθε λεπτομέρεια και κράτησε την υπόσχεσή του.
Ρώτησα τη μαμά μου στο νοσοκομείο αν φοβάται. Χαμογέλασε και μου απάντησε:
“Τι να φοβηθώ; Έχω τον Ντίνο.”
Σε αυτή τη μία φράση χωράει ό,τι κερδίζει ένας γιατρός σε μια ολόκληρη ζωή: η απόλυτη εμπιστοσύνη του ασθενή του.
Ευγνώμονες. <3
27.7.2026
Καρπαθιακα Νέα
