ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Από την ανιψιά του Εύη Βασ. Διακολιού
Θείε μου Μιχάλη Διακολιέ!
Δεν ξέρω πώς γράφεται ο αποχαιρετισμός όταν η καρδιά αρνείται να δεχτεί πως είναι αληθινός. Οι λέξεις μοιάζουν φτωχές, μικρές, μπροστά σε όσα ήσουν και σε όσα μας ένωναν.
Ήσουν ο αδελφός του πατέρα μου, κομμάτι από το ίδιο αίμα, από την ίδια ρίζα. Και τώρα φεύγεις για να τον συναντήσεις, στο ίδιο χώμα που φιλοξενεί κι εκείνον, και τον αδελφό μου.
Αρνούμαι να κάνω την παραδοχή πώς ο κύκλος της απώλειας μεγαλώνει και είναι σκληρός για την οικογένειά μας. Η κηδεία σου, παραμονή Χριστουγέννων, στη γειτονιά μας στο Μαρούσι… μέρα που κανονικά μυρίζει γιορτή ελπίδα και προσμονή, φέτος θα μυρίζει απώλεια και σιωπή.
Μας δένουν τόσα πολλά, Θείε μου. Όχι μόνο οι συγγένειες και τα ονόματα, αλλά η ίδια η ζωή. Οι αναμνήσεις μου, τα παιδικά μου χρόνια, οι στιγμές που τότε φαίνονταν απλές και τώρα καταλαβαίνω πόσο πολύτιμες ήταν. Τα ξαδέλφια μου, οι γιορτές, τα οικογενειακά τραπέζια.
Πονάει που δεν θα σε ξαναδώ να περπατάς στους δρόμους της γειτονιάς μας. Πονάει η εικόνα αυτής της διαδρομής στο νεκροταφείο του Αμαρουσίου, εκεί όπου βρίσκονται ήδη τόσοι δικοί μας. Μα θέλω να πιστεύω πως δεν είσαι μόνος. Πως πας σε γνώριμα χέρια, σε γνώριμες αγκαλιές…
Μεγαλώσαμε πολύ κοντά σου. Εσύ με τον μπαμπά ήσασταν αχώριστοι και αγαπημένοι.
Θυμάμαι τις φορές που ερχόσουν σπίτι μας. Νοιαζόσουν για τους βαθμούς μας στο σχολείο, ήθελες να διαπρέψουμε και εμείς, να ξεχωρίσουμε για τη διαγωγή μας.
Φάγαμε ζεστό ψωμί μαζί, μα και τα καλύτερα στα τραπέζια που οργάνωνες. Μας πρόσεχες και μας τιμούσες σε όλα. Πάντα ήσουν εκεί και αυτό δεν ξεχνιέται.
Ήσουν ένας και μοναδικός. Ακόμη και εδώ στην εκκλησία που γίνεται η νεκρώσιμος σου αύριο, υπήρξες μεγάλος ευεργέτης.
Είσαι τόσο δημοφιλής που δεν υπάρχει άνθρωπος να μην σε γνωρίζει και αυτό μας τιμούσε πάντα σαν οικογένεια. Τα κεράσματα σου; τα τραπέζια σου; Κανείς σαν εσένα ! Η συνεισφορά σου στα κοινά τεράστια.
Δημιούργησες όσα κανείς, άφησες τεράστια παρακαταθήκη ζωής. Δεν υπήρξε εμπόδιο το ότι ήσουν από φτωχή οικογένεια. Το μυαλό σου, οι μόχθοι σου και η θέληση σου τα κατάφεραν όλα.
Ήσουν το μυαλό της οικογένειας και στήριγμα στα αδέλφια σου και ήθελες το καλύτερο και για τα ανίψια σου και τους ανθρώπους γύρω σου. Η τεράστια αυτή παρακαταθήκη αντανακλάται στα ίδια σου τα παιδιά, το Γιάννη, τη Μαίρη, το Μίνο που σήμερα στέκουν τραγικές φιγούρες στο δράμα που ξετυλίγεται, μα και στα εγγόνια σου που τόσο προστάτευες και θαύμαζες.
Ο αγαπημένος σου αδελφός Βασίλης -και πατέρας μου, έφυγε πρώτος και ξέρω πως για σένα ήταν μεγάλο πλήγμα στη καρδιά και πόνος βαρύς. Νιώθω τα ξαδέλφια μου γιατί οι γονείς μας δεν είναι κοινοί γονείς, είναι υπεράνθρωποι, είναι γίγαντες με τεράστιες σωματικές δυνάμεις, κατέβαλαν τεράστιους κόπους, δίνουν Ψυχή στους στόχους τους και τα αισθήματα τους είναι άπειρα και ανεξίτηλα. Όλα έχουν ένα σκοπό… «το καλύτερο».
Υπήρξες πραγματικά κολόνα ακλόνητη για την οικογένεια σου, ταγμένος με πάθος στο καλό των παιδιών σου και των ανθρώπων γύρω τους. Αυτή είναι η διαφορά και για αυτό η απώλειά σου θα έχει τεράστιο αντίκτυπο στις ζωές μας και στις ζωές των παιδιών μας.
Εύχομαι το χώμα που θα σε σκεπάσει Θείε μου να είναι ελαφρύ και η ψυχή σου αιθέρια. Στα ξαδέλφια μου, στα εγγονάκια σου και στη θεία μου τη Σοφία, τη σύζυγο σου που είχες πάντα με σεβασμό δίπλα σου μια ολόκληρη ζωή, και που έχασε το στήριγμα της, στέλνω από μακριά τα πιο βαθειά μου συλληπητήρια εγώ και η οικογένεια μου και παρακαλώ το Θεό να σας δώσει δύναμη και κουράγιο αυτές τις δύσκολες ώρες.
Λυπάμαι που δεν μπορώ να σας ευχηθώ τέτοιες Άγιες μέρες Ευτυχισμένα Χριστούγεννα, μα ξέρω πως ο πατέρας μου, ο Γιάννης μας, η γιαγιά η Μαρία, ο παππούς, ο ξάδελφος μου Γιάννης θα σε καλοδεχτούν, δεν θα νιώσεις μόνος …
Η οικογένεια μεγαλώνει στην απέναντι μεριά… και το τραπέζι έχει περισσότερους… Στο τραπέζι εκείνο που μια μέρα θα ανταμώσουμε όλοι για να αναπολούμε τα παλιά χωρίς διαφορές, γυμνοί από πάθη και γεμάτοι από αγάπη και νοσταλγία για τη «ψεύτικη» ζωή …
Τελευταίο καλοκαίρι μετά από χρόνια που είχα να σε δω, κάτσαμε μαζί στο τραπέζι στο γάμο της Πλουσίας. Τυχερό ήταν, για να έχω μια τελευταία θύμηση από εσένα. Οι συμβουλές σου θησαυρός και η θετικότητα σου συνοδοιπόρος.
Αδύνατος ήσουν και εγώ τόσο άρρωστη…
Μου έσφιξες το χέρι ακόμη θυμάμαι τη δύναμη σου.
Αντίο, θείε μου. Ή ίσως όχι αντίο… ίσως ένα «θα σε κουβαλάω πάντα μέσα μου». Στις μνήμες μου, στις ιστορίες μας, στους ανθρώπους που αγαπώ και που μας ενώνουν ακόμα. Εκεί θα ζεις.
Με πόνο και αγάπη,
Αντίο Θείε Μιχάλη Διακολιε
Με πολλή αγάπη και βαθειά θλίψη η ανιψιά σου
Εύη Β Διακολιού
και τα ανίψια σου Δημήτρης – Γιάννης και Μαρία Παναγιώτη Παπαντωνίου
4.2.2026
Καρπαθιακά Νέα
