Συνήθως αποθεώνουμε ή τιμάμε μέτριους ανθρώπους, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Αυτό γινόταν και παλιά, αλλά σήμερα συνεχίζεται σε ακόμη μεγαλύτερο βαθμό. Συχνά συμβαίνει για να προωθήσουμε «τους δικούς μας», συγγενείς ή φίλους.
Εκείνοι που πραγματικά ήταν και είναι άξιοι δεν κάνουν φασαρία. Η σιωπή τους, όμως, βγάζει μεγάλο κρότο, γιατί μιλούν μέσα από το τεράστιο έργο τους: έργο ηρωισμού, πολιτισμού, εκπαίδευσης, πνευματικής και κοινωφελούς προσφοράς.
Σήμερα θεωρείται πολύ δύσκολο να τιμηθεί κάποιος και να αναγνωριστεί η προσφορά του, αν δεν έχει τον «δικό» του όχλο να τον διαφημίζει.
Ένα οφθαλμοφανές παράδειγμα:
Στο χωριό μου, τη Βωλάδα, υπάρχουν δύο αγάλματα. Το ένα το τιμούμε με μεγαλοπρέπεια και δικαίως. Το άλλο, όμως, είναι σαν να μην υπάρχει και αδίκως. Κι αυτό δείχνει αμάθεια και κλειστό μυαλό.
Ακόμη και η σημερινή νεολαία δεν ερευνά, αλλά επαναπαύεται στην αμάθεια και στην προπαγάνδα της «κληρονομικότητας». Θεωρώ παρανοϊκό να μην υπάρχουν μνημεία στα χωριά μας για τους πραγματικά μεγάλους ανθρώπους.
Δεν είμαι ιστορικός, αν ήμουν, θα ερευνούσα περισσότερο και θα ανακάλυπτα πολλές ακόμη περιπτώσεις αδικίας. Έχω ήδη μια ολόκληρη λίστα άξιων ανθρώπων που δεν αναγνωρίστηκαν ποτέ, ενώ εμείς απολαμβάνουμε τα αγαθά που μας χάρισαν. Και είμαι βέβαιος ότι την ίδια αδικία θα τη συναντήσουμε και σε άλλα χωριά.
Ευτυχώς, υπάρχουν ακόμη καλοί δημοσιογράφοι, όπως ο Μανώλης Δημελλάς, που με αγάπη και μεράκι ερευνούν και παρουσιάζουν τους πραγματικά άξιους ανθρώπους, όπως ο γιατρός Βεργής.
Θυμήθηκα ότι το πρώτο μου βιβλίο, όταν ήμουν 9-10 ετών, το διάβασα από τη δανειστική σχολική βιβλιοθήκη του Δημοτικού Σχολείου Βωλάδας:
«Ο Δεκαπεντάχρονος Πλοίαρχος» του Ιούλιος Βερν.
Και εκείνη η βιβλιοθήκη ήταν δωρεά του γιατρού Βεργή.
Νίκος Ζαβόλας
18.2.2026
Καρπαθιακά Νέα
