Η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ…
Μια διαρκής υπενθύμιση ευθυνών προς τη δημοτική αρχή
γράφει ο Μανώλης Λιορείσης
Κύριε Δήμαρχε,
Προσωπικά, θα συνεχίσω να γίνομαι «γραφικός». Θα εξακολουθήσω, επίσης, να επωμίζομαι τον ρόλο εκείνου που ασκεί την αναγκαία αντιπολίτευση, μήπως και κάποια στιγμή αντιληφθείτε, τόσο εσείς όσο και όσοι σας εκπροσωπούν σε αυτά τα χωριά, ότι ο τόπος μας αξίζει κάτι πολύ περισσότερο από τη σημερινή αντιμετώπιση. Το αξίζει ως κοινωνία, ως ιστορική παρακαταθήκη, αλλά και ως κοιτίδα ανθρώπων που, παρά τις αντιξοότητες, επιμένουν να παραμένουν πάνω σε τούτα τα βράχια.
Απευθύνομαι πρωτίστως σε εσάς, διότι είστε η κεφαλή της δημοτικής αρχής. Αυτό, ασφαλώς, δεν συνεπάγεται ότι οι υπόλοιποι απαλλάσσονται των ευθυνών τους. Αντιδήμαρχοι, εντεταλμένοι σύμβουλοι και κάθε αιρετός που έχει αναλάβει την εκπροσώπηση και την υπηρεσία αυτών των περιοχών οφείλουν να λογοδοτούν για τις πράξεις, τις παραλείψεις και την αποτελεσματικότητα του έργου τους.
Όταν αναλάβατε την αντιδημαρχία της Ολύμπου, σας έχω επανειλημμένως αναφέρει ότι αισθάνθηκα ικανοποίηση. Θεώρησα πως η ανάληψη της συγκεκριμένης αρμοδιότητας αποτελούσε ένδειξη ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για την ιδιαίτερη πατρίδα μου και πως είχατε την πρόθεση να αφήσετε ένα ουσιαστικό και διακριτό αποτύπωμα.
Γνωρίζετε, άλλωστε, πολύ καλά ότι τα χωριά μας αποτελούν σημαντικό βαρόμετρο στις εκλογικές αναμετρήσεις. Και αν δεν είχαν μεσολαβήσει όλα εκείνα τα γεγονότα με τον τρίτο συνδυασμό, ο οποίος αποχώρησε άναρχα, η εκλογική πραγματικότητα σε αυτές τις περιοχές ενδεχομένως να ήταν εντελώς διαφορετική.
Για τον λόγο αυτό πίστεψα ότι θα επιχειρούσατε να διαφοροποιηθείτε, να ανατρέψετε την παγιωμένη εικόνα και να αποδείξετε ότι η παρουσία σας θα είχε ουσιαστικό αντίκρισμα.
Δυστυχώς, διαψεύστηκα.
Ή, ενδεχομένως, υπήρχαν άλλες προτεραιότητες στον σχεδιασμό σας. Όποιες κι αν ήταν αυτές, το αποτέλεσμα δεν δικαίωσε τις αρχικές προσδοκίες και, κατά την άποψή μου, σας εξέθεσε.
Το καλοκαίρι πραγματοποιήθηκε επιτέλους εκείνη η πολυαναμενόμενη λαϊκή συνέλευση, έπειτα από τρία ολόκληρα χρόνια. Η περιορισμένη συμμετοχή των κατοίκων, εάν εξαιρέσουμε τη δική σας συνοδεία, ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής. Θα έλεγα μάλιστα ότι υπολειπόταν αισθητά της αναμενόμενης.
Παρακολουθώντας την τοποθέτησή σας, είχα την αίσθηση ότι βρισκόμουν απέναντι σε μια προεκλογική ομιλία.
Δεν θέλησα να δυναμιτίσω τη διαδικασία, ακούγοντας να εξαγγέλλονται έργα και παρεμβάσεις. Ωστόσο, υπήρχε μια ουσιώδης παράμετρος που θα ήθελα να σας επισημάνω.
Εάν ο νομοθέτης δεν είχε προχωρήσει, πριν από τρία χρόνια, στην αλλαγή του εκλογικού νόμου, σήμερα θα βρισκόμασταν ήδη σε προεκλογική περίοδο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τους περιορισμούς στις δημοτικές δαπάνες και τις παρεμβάσεις.
Συνεπώς, αντιλαμβάνεστε ότι ο διαθέσιμος χρόνος για την υλοποίηση των εξαγγελιών σας είναι πλέον περιορισμένος.
Διότι οι εξαγγελίες υπήρξαν πολυάριθμες. Το παραγόμενο έργο, όμως, παραμένει δυσανάλογα περιορισμένο.
Ορισμένες ποσότητες σκυροδέματος σε δρόμους που εξακολουθούν να στερούνται της απαιτούμενης διαμόρφωσης, κάποιες απευθείας αναθέσεις και ελάχιστες παρεμβάσεις που δεν συνθέτουν σε καμία περίπτωση μια ολοκληρωμένη αναπτυξιακή πολιτική.
Αυτός ο τόπος, κύριοι, αξίζει πολύ περισσότερα από όσα μέχρι σήμερα του αναλογούν.
Δεν μπορεί να παραμένει στο περιθώριο του δημοτικού σχεδιασμού, ούτε να αντιμετωπίζεται ως μια γεωγραφική υποχρέωση που εκπληρώνεται περιστασιακά.
Χρειάζεται μέριμνα, επιμέλεια, συστηματική φροντίδα και, κυρίως, ουσιαστική διοικητική παρουσία.
Δεν έχουμε το δικαίωμα να υπονομεύσουμε όσα με κόπο διατήρησαν οι προηγούμενες γενιές. Δεν μας παραδόθηκε αυτός ο τόπος σε κατάσταση εγκατάλειψης. Κάποιοι αγωνίστηκαν κάτω από εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες, διαφυλάσσοντας την ταυτότητα, την αξιοπρέπεια και τη συνοχή αυτών των κοινωνιών.
Όταν αναθέτετε σε κάποιον την ευθύνη να υπηρετήσει μια περιοχή, οφείλει να επιδεικνύει ανάλογη συνέπεια, υπευθυνότητα και διάθεση προσφοράς.
Δεν είναι δυνατόν οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί μας να στερούνται προβληματισμού, να μην αντιλαμβάνονται την απουσία ουσιαστικών παρεμβάσεων και να παραμένουν απαθείς απέναντι σε μια πραγματικότητα που υποβαθμίζεται καθημερινά.
Δεν είναι δυνατόν, όταν τους ζητείται να τοποθετηθούν δημόσια για τις εύλογες ανησυχίες των κατοίκων, να απαντούν, κύριε Δήμαρχε, ότι «τον κάλυψαν οι προηγούμενοι».
Ούτε είναι αποδεκτό να καλείται κάποιος να αποτίσει τον οφειλόμενο φόρο τιμής στους νεκρούς μας και να απουσιάζει.
Αυτά, ωστόσο, αποτελούν ζητήματα εσωτερικής λειτουργίας και πολιτικής ευθύνης, τα οποία οφείλετε να διευθετήσετε.
Θα μπορούσα να επεκταθώ εκτενώς στην αδράνεια και την απουσία πρωτοβουλιών ορισμένων. Επιλέγω, όμως, να περάσω στο ουσιαστικότερο ζήτημα, για το οποίο σας απευθύνω εκκλήσεις εδώ και χρόνια, χωρίς, όπως φαίνεται, να βρίσκουν ανταπόκριση.
ΤΟ ΝΕΡΟ
Εδώ, κύριε Λυριστή, ανακύπτουν και οι δικές σας ευθύνες, υπό την ιδιότητά σας ως αρμόδιου αντιδημάρχου για την ύδρευση.
Θυμάστε πολύ καλά την πρώτη σας επίσκεψη, όταν αναλάβατε τα καθήκοντά σας. Είχαμε συζητήσει διεξοδικά τα προβλήματα και σας είχα επισημάνει με σαφήνεια τη δυσλειτουργία του δικτύου που τροφοδοτείται από την πηγή της Βανάντας.
Σας καλώ, λοιπόν, να εξετάσετε προσεκτικά τα βίντεο και τις φωτογραφίες που συνοδεύουν την παρούσα παρέμβαση. Πρόκειται για σημερινό οπτικό υλικό, το οποίο αποτυπώνει με τον πλέον παραστατικό τρόπο την έκταση του προβλήματος.
Και προς αποφυγήν οποιασδήποτε παρερμηνείας, δεν βρέθηκα εκεί για να δημιουργήσω εντυπώσεις ή να εκθέσω προσωπικά κανέναν. Βρέθηκα εκεί επειδή θεωρώ αδιανόητο να παρακολουθώ αμέτοχος μια τόσο παρατεταμένη απώλεια ενός πολύτιμου φυσικού πόρου.
Η συγκεκριμένη δεξαμενή παρουσιάζει διαρροή και υπερχείλιση επί 365 ημέρες τον χρόνο, εδώ και τουλάχιστον τρία χρόνια!
Έχετε αναλογιστεί ποτέ τον όγκο του νερού που χάνεται σε αυτό το χρονικό διάστημα; Έχετε διερευνήσει τις πραγματικές αιτίες αυτής της παρατεταμένης απώλειας;
Η λειτουργία του συστήματος, όπως προκύπτει από τα δεδομένα που έχουμε στη διάθεσή μας, είναι συγκεκριμένη.
Το σύστημα τηλεμετρίας ενεργοποιεί την αντλία στην πηγή, η οποία προωθεί το νερό προς τη δεξαμενή. Από εκεί ξεκινά η φυσική ροή προς τη δεξαμενή του Διαφανίου. Ωστόσο, η απόφραξη του δικτύου δεν επιτρέπει την ομαλή διοχέτευση του νερού, με αποτέλεσμα αυτό να υπερχειλίζει και να καταλήγει εκτός της εγκατάστασης.
Αναρωτιέμαι, λοιπόν, πόσο σύνθετη μπορεί να είναι η αντιμετώπιση ενός τόσο συγκεκριμένου προβλήματος.
Πόσο δύσκολο είναι να προμηθευτείτε τους απαραίτητους σωλήνες, να αξιοποιήσετε τον διαθέσιμο μηχανολογικό εξοπλισμό του Δήμου και, σε συνεργασία με τον συμβασιούχο υδραυλικό, να προχωρήσετε στην αποκατάσταση και την υπογειοποίηση του δικτύου;
Και εφόσον, μετά από τεχνική αξιολόγηση, διαπιστωθεί ότι η διαθέσιμη ποσότητα νερού επαρκεί για την κάλυψη των αναγκών, ιδιαίτερα κατά τους χειμερινούς μήνες, γιατί δεν εξετάζεται η εγκατάσταση μιας δεύτερης δεξαμενής πλησίον της υφιστάμενης στο Διαφάνι, ως εφεδρικής υποδομής αποθήκευσης;
Αντί να αξιοποιούμε ορθολογικά τους διαθέσιμους υδάτινους πόρους, επιτρέπουμε τη συνεχή απώλειά τους, τόσο στη δεξαμενή όσο και στην παραλία της Βανάντας.
Κατά την προηγούμενη συνάντησή μας, κύριε Λυριστή, μου είχατε αναφέρει ότι η προμήθεια των σωλήνων είχε ήδη συμπεριληφθεί στον προϋπολογισμό.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά την απάντησή μου:
«Και με τα πόδια να έρχονταν, αντιδήμαρχε, θα ήταν εδώ».
Δεν αντιληφθήκατε, άραγε, ότι με τις υφιστάμενες συνθήκες αφήσατε δύο χωριά και έναν οικισμό να εξαρτώνται αποκλειστικά από μία γεώτρηση, εκείνη της Ολύμπου;
Όσο αποδοτική κι αν είναι σήμερα, δεν διαθέτει ανεξάντλητα αποθέματα. Κάποια στιγμή η υπεράντληση ενδέχεται να επιφέρει τις συνέπειές της, όπως συνέβη και με την προηγούμενη γεώτρηση.
Το Διαφάνι, ιδίως κατά τη χειμερινή περίοδο, θα μπορούσε να καλύπτει σημαντικό μέρος των αναγκών του από την αξιοποίηση των υφιστάμενων δυνατοτήτων υδροδότησης, αποφορτίζοντας παράλληλα τη γεώτρηση της Ολύμπου.
Πρέπει να κατανοήσετε, κύριοι, ότι οι τοπικές οικονομίες στηρίζονται σε μεγάλο βαθμό στον τουρισμό.
Εδώ δεν διαθέτουμε μεγάλες τουριστικές μονάδες με ιδιωτικές εγκαταστάσεις αφαλάτωσης, ώστε να εξασφαλίζουν αυτοτελώς την υδροδότησή τους. Η καθημερινή μας λειτουργία εξαρτάται άμεσα από την επάρκεια και την αξιοπιστία του δημοτικού δικτύου.
Και όταν αυτό παρουσιάζει δυσλειτουργίες, οι συνέπειες δεν περιορίζονται σε μια απλή τεχνική εκκρεμότητα. Απειλείται η ίδια η βιωσιμότητα των οικισμών μας.
Η ΕΚΚΡΕΜΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΔΙΚΤΥΟΥ ΣΤΟ ΚΑΜΠΙ
Σας έχω επισημάνει, επίσης, κύριε Λυριστή, την αναγκαιότητα ολοκλήρωσης του δικτύου ύδρευσης προς τον οικισμό στο Καμπί, ένα έργο που διακόπηκε στη μέση της διαδρομής.
Είχαμε τότε προχωρήσει στη διάνοιξη του χαντακιού, προκειμένου να τοποθετηθεί το υπόλοιπο δίκτυο μόλις εξασφαλίζονταν οι απαραίτητοι σωλήνες.
Αναλάβαμε προσωπικά δαπάνες για καύσιμα, διαθέσαμε ιδιωτικά μέσα και συμβάλαμε οικονομικά, ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει το μηχάνημα του Δήμου και να προχωρήσει η συγκεκριμένη παρέμβαση.
Ωστόσο, ο άνθρωπος που ορίσατε, κύριε Δήμαρχε, ως εκπρόσωπό σας στην περιοχή, έδωσε εντολή σε ιδιώτη να προχωρήσει στην επίχωση του χαντακιού.
Ως προς τον τρόπο και τη διαδικασία με την οποία αμείφθηκε ο συγκεκριμένος ιδιώτης, δεν είμαι εγώ εκείνος που θα δώσει απαντήσεις. Απευθυνθείτε στον ίδιο και ζητήστε τις απαραίτητες διευκρινίσεις.
Επομένως, κύριε Λυριστή, στον προϋπολογισμό σας θα πρέπει να συμπεριλάβετε και τα υπόλοιπα τριακόσια μέτρα δικτύου που απαιτούνται για την ολοκλήρωση της συγκεκριμένης υποδομής.
Γνωρίζω ότι ενδεχομένως να θεωρείτε πως πρόκειται για μια πρωτοβουλία που δεν προήλθε από τη δική σας πλευρά. Ελπίζω, ωστόσο, ότι η προσωπική σας ευθιξία θα υπερισχύσει οποιασδήποτε τέτοιας προσέγγισης.
Να γνωρίζετε, επίσης, ότι ο συγκεκριμένος οικισμός διαθέτει ηλεκτροδότηση από την προηγούμενη θητεία σας. Θα ήταν, συνεπώς, απολύτως εύλογο να προχωρήσει και η επέκταση του δικτύου ύδρευσης.
Βλέπετε, όταν προκύπτει κάποιο πρόβλημα, είναι πάντοτε εύκολο να αναζητείται ένα εξιλαστήριο θύμα.
Κάποιος άλλος φταίει. Κάποιος άλλος ευθύνεται. Κάποιος άλλος δημιούργησε την εκκρεμότητα.
Εκτός, φυσικά, από εκείνους που έχουν σήμερα την ευθύνη να τη διαχειριστούν.
Ο ΤΟΠΟΣ ΜΑΣ ΑΞΙΖΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
Τα δεδομένα είναι συγκεκριμένα και οι ανάγκες απολύτως υπαρκτές.
Αυτό που απαιτείται είναι να τις αντικρίσετε κατάματα.
Να πλησιάσετε ουσιαστικά τα προβλήματα των χωριών. Να εγκαταλείψετε τη λογική της περιστασιακής παρουσίας και να αναλάβετε πρωτοβουλίες με συνέχεια, συνέπεια και αποτελεσματικότητα.
Αιρετοί συντοπίτες μου, η εκπροσώπηση δεν αποτελεί απλώς έναν θεσμικό τίτλο. Συνιστά διαρκή υποχρέωση απέναντι στην κοινωνία που σας εμπιστεύτηκε.
Αγωνιστείτε για τον τόπο σας. Διεκδικήστε όσα του αναλογούν. Αναδείξτε τις ελλείψεις του και μην εξοικειώνεστε με την εικόνα της εγκατάλειψης.
Ασφαλώς, κανείς δεν απαιτεί να πραγματοποιούνται θαύματα. Απαιτείται, όμως, να υπάρχει βούληση, διεκδικητικότητα και ουσιαστική προσπάθεια. Τουλάχιστον, στο τέλος της διαδρομής, να μπορείτε να ισχυριστείτε ότι εξαντλήσατε τις δυνατότητές σας.
Η απόλαυση ενός θεσμικού αξιώματος και η αντίστοιχη αντιμισθία δεν αποτελούν την πεμπτουσία της αυτοδιοικητικής παρουσίας.
Τα αξιώματα συνοδεύονται από ευθύνες, υποχρεώσεις και, κυρίως, από την απαίτηση να παράγεται έργο με πραγματικό κοινωνικό αντίκρισμα.
Γιατί έρχεται πάντοτε η στιγμή που οι εξαγγελίες εξαντλούνται, οι υποσχέσεις χάνουν την αξία τους και αυτό που απομένει είναι ο απολογισμός των πεπραγμένων.
Και τότε, ο καθένας αξιολογείται όχι μόνο για όσα υλοποίησε, αλλά και για όσα είχε την ευκαιρία να πραγματοποιήσει και άφησε ανεκπλήρωτα.
Εγώ, πάντως, θα εξακολουθήσω να μιλώ.
Θα εξακολουθήσω να επισημαίνω, να διεκδικώ και να ενοχλώ, εφόσον η σιωπή θεωρείται από ορισμένους προτιμότερη από την ανάδειξη των προβλημάτων.
Όχι από προσωπική εμπάθεια, ούτε από διάθεση αντιπαράθεσης για την αντιπαράθεση. Αλλά επειδή αδυνατώ να συμφιλιωθώ με την υποβάθμιση ενός τόπου που κουβαλά ιστορία, πολιτισμό, μνήμες και ανθρώπους που αρνούνται να εγκαταλείψουν τις ρίζες τους.
Δεν έχουμε την πολυτέλεια να αντιμετωπίζουμε την εγκατάλειψη ως φυσιολογική εξέλιξη. Δεν έχουμε το δικαίωμα να παρακολουθούμε απαθείς τη σταδιακή αποδυνάμωση των μικρών μας κοινωνιών.
Αυτά τα βράχια δεν είναι απλώς ένας γεωγραφικός προσδιορισμός. Είναι η ταυτότητά μας, η ιστορική μας συνέχεια και η παρακαταθήκη εκείνων που μόχθησαν για να παραμείνει αυτός ο τόπος ζωντανός.
Και δεν δικαιούμαστε να τον παραδώσουμε στις επόμενες γενιές φτωχότερο σε υποδομές, εγκαταλελειμμένο σε ανάγκες και αποδυναμωμένο σε προοπτικές.
Γιατί η αγάπη για τον τόπο δεν αποτελεί επικοινωνιακή διακήρυξη. Είναι καθημερινή ευθύνη, έμπρακτη παρουσία και διαρκής αγώνας.
Και το νερό, κύριοι, δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο διαρκών εξαγγελιών και αναβολών.
Είναι δημόσιο αγαθό, θεμελιώδης προϋπόθεση αξιοπρεπούς διαβίωσης και αναπόσπαστο στοιχείο της επιβίωσης των χωριών μας.
Αυτό που ζητάμε δεν είναι το ανέφικτο. Είναι το αυτονόητο: να αντιμετωπιστεί επιτέλους ο τόπος μας με τη σοβαρότητα, τον σεβασμό και την υπευθυνότητα που του αρμόζουν.
