Με αφορμή το πρόσφατο δελτίο Τύπου της ΚΑΡΠΑΘΙΑΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ για το νερό που αναβλύζει από φρεάτιο δημοτικής υποδομής και καταλήγει στη θάλασσα, άνοιξε για ακόμη μία φορά μια γνώριμη συζήτηση στην τοπική κοινωνία: πρέπει άραγε να δημοσιοποιούνται τέτοια ζητήματα ή μήπως «δυσφημούν» το νησί;
Το ερώτημα είναι ουσιαστικό, ιδιαίτερα σε έναν τόπο που στηρίζει μεγάλο μέρος της οικονομίας του στον τουρισμό. Ωστόσο, η πραγματική απάντηση ίσως βρίσκεται αλλού. Η δημοσιοποίηση ενός προβλήματος δεν είναι αυτή που δημιουργεί το πρόβλημα. Το πρόβλημα υπάρχει ήδη. Η δημοσιοποίηση απλώς το φέρνει στο φως.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, σύμφωνα με την ανακοίνωση της παράταξης, υπήρξε αναφορά για νερό που αναβλύζει από φρεάτιο και καταλήγει στη θάλασσα, συνοδευόμενη μάλιστα από καταγγελίες για έντονη δυσοσμία στην περιοχή.
Το ζήτημα, όπως αναφέρεται, επισημάνθηκε αρχικά από επισκέπτες του νησιού, γεγονός που δείχνει ότι τα προβλήματα δεν κρύβονται ούτε και εξαφανίζονται με έναν μαγικό τρόπο όταν αποφεύγουμε να τα συζητήσουμε δημόσια.
Σε κάθε σύγχρονη κοινωνία, η ανάδειξη θεμάτων που αφορούν το περιβάλλον, τη δημόσια υγεία, τη διαχείριση υδάτων και τις υποδομές αποτελεί στοιχείο δημοκρατικού ελέγχου και όχι πράξη υπονόμευσης.
Αντίθετα, η έγκαιρη επισήμανση δίνει τη δυνατότητα στις αρμόδιες υπηρεσίες να ερευνήσουν, να ενημερώσουν τους πολίτες και να προχωρήσουν στις απαραίτητες ενέργειες.
Η αγάπη για έναν τόπο δεν εκφράζεται μόνο με την προβολή των ομορφιών του. Εκφράζεται και με την απαίτηση να διορθώνονται οι αδυναμίες του. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται αυτό. Βέβαια υπάρχουν εκείνοι που έχουν άλλη ατζέντα! Βέβαια θα περίμενε κανείς τους καθ’ είν’ υπεύθυνους να σηκώσουν το γάντι και να δώσουν απαντήσεις και λύσεις…
Οι κάτοικοι που επισημαίνουν προβλήματα, οι επισκέπτες που τα αναφέρουν και οι παρατάξεις που τα φέρνουν στη δημόσια συζήτηση δεν είναι αντίπαλοι του νησιού. Συχνά λειτουργούν ως ένας μηχανισμός κοινωνικής επαγρύπνησης που εντέλει συμβάλλει στην καθοριστική βελτίωσή και εξέλιξη του.
Η Κάρπαθος έχει αποδείξει πολλές φορές ότι μπορεί να αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της με σοβαρότητα και ενότητα. Αυτό προϋποθέτει διάλογο, επιχειρήματα και ουσιαστικές απαντήσεις. Όχι προσωπικές επιθέσεις και αλληλοκατηγορίες.
Το ζητούμενο, τελικά, δεν είναι αν πρέπει να μιλάμε για τα προβλήματα. Το ζητούμενο είναι να λύνονται. Γιατί η πραγματική δυσφήμιση δεν είναι η καταγραφή μιας δυσάρεστης εικόνας. Είναι η αδυναμία αντιμετώπισής της και η κρίση που δημιουργείται όταν αυτή υπάρχει.
Μανώλης Δημελλας
6.5.2026
Καρπαθιακα Νέα
