«Γιατί το έγραψες αυτό;
Κατέβασέ το… δεν καταλαβαίνεις ότι μας κάνεις κακό;»
Ίσως αυτή η φράση να περιγράφει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τη νοοτροπία που συχνά επικρατεί στα κοινά μικρών κοινωνιών όπως η Κάρπαθος. Όχι η συζήτηση πάνω στο πρόβλημα, αλλά η ενόχληση απέναντι σε εκείνον που τόλμησε να το αναφέρει δημόσια κ να το καταδείξει.
Το φαινόμενο της επιλεκτικής σιωπής δεν είναι τυχαίο. Πολλοί μιλούν ιδιωτικά, αλλά ελάχιστοι δημόσια. Άλλοι φοβούνται την κοινωνική πίεση, άλλοι πιθανές συνέπειες στις σχέσεις ή στην εργασία τους και άλλοι έχουν πλέον πειστεί ότι «τίποτα δεν αλλάζει». Έτσι η σιωπή γίνεται λατρεμένη συνήθεια.
Όμως μια κοινωνία δεν εκτίθεται επειδή αναδεικνύει τα προβλήματά της. Εκτίθεται όταν τα κρύβει κάτω από το χαλί και επιτίθεται σε όσους μιλούν.
Η κριτική δεν είναι εχθρότητα απέναντι στον τόπο. Συχνά είναι η πιο αυθεντική και ουσιαστική μορφή ενδιαφέροντος για αυτόν. Γιατί όσοι πραγματικά αγαπούν έναν τόπο δεν ζητούν σιωπή. Απαιτούν λύσεις η τουλάχιστον προσπάθεια πέρα από μικρό πολιτικές και συμφέροντα.
18.5.2026
Καρπαθιακα Νεα
