Γράφει ο Χρήστος Λουλούδης
Η Κάρπαθος δεν διψά επειδή δεν υπάρχουν λύσεις.
Διψά γιατί εδώ και χρόνια δεν υπάρχει σοβαρός σχεδιασμός.
Κάθε καλοκαίρι το ίδιο μαρτύριο.
Βρύσες που στεγνώνουν.
Οικογένειες που αγωνιούν.
Ηλικιωμένοι που περιμένουν να γεμίσουν ένα δοχείο νερό.
Μητέρες που προσπαθούν να εξυπηρετήσουν τα παιδιά τους μέσα στην αγωνία της έλλειψης.
Επαγγελματίες που παλεύουν να κρατήσουν ανοιχτές τις επιχειρήσεις τους σε ένα νησί που ζει από τον τουρισμό αλλά δεν μπορεί να εξασφαλίσει το πιο βασικό αγαθό.
Και το πιο οδυνηρό είναι ότι τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν απρόβλεπτο.
Δεν ήταν μια φυσική καταστροφή της τελευταίας στιγμής.
Δεν ήταν κάτι που δεν γνώριζαν.
Το πρόβλημα είναι γνωστό εδώ και χρόνια.
Παρόλα αυτά, η δημοτική αρχή συνεχίζει να λειτουργεί χωρίς σχέδιο, χωρίς πρόληψη και χωρίς να δίνει στους πολίτες την αίσθηση ότι υπάρχει πραγματική ασφάλεια για το αύριο αυτού του τόπου.
Κάθε χρόνο οι ίδιοι φόβοι.
Οι ίδιες δικαιολογίες.
Οι ίδιες λέξεις:
έκτακτη ανάγκη,
προσωρινή λύση,
κάντε λίγο υπομονή.
Μόνο που η κοινωνία της Καρπάθου έχει κουραστεί να ζει με υπομονή.
Έχει κουραστεί να ακούει υποσχέσεις αντί για έργα.
Έχει κουραστεί να αισθάνεται ότι κάθε καλοκαίρι αφήνεται μόνη της απέναντι σε ένα πρόβλημα που επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά.
Γιατί όταν κάτι συμβαίνει κάθε χρόνο με μαθηματική ακρίβεια, δεν λέγεται έκτακτο.
Λέγεται αποτυχία διοίκησης.
Και εδώ γεννιούνται ερωτήματα που πονάνε ολόκληρη την κοινωνία:
Γιατί, ενώ σύμφωνα με δημόσιες αναφορές υπάρχει εδώ και περίπου επτά μήνες η δυνατότητα διαγωνιστικής διαδικασίας, αφήνεται ο χρόνος να κυλήσει μέχρι να φτάσουμε ξανά στο σημείο μηδέν και στις απευθείας αναθέσεις, όπως συνέβη και το 2025;
Τι ακριβώς περιμένουν;
Γιατί δεν μιλούν καθαρά στους πολίτες;
Γιατί ένα ολόκληρο νησί συνεχίζει να ζει μέσα στην ανασφάλεια;
Και ίσως τότε, μέσα από μια ανοιχτή και κανονική διαγωνιστική διαδικασία, μάθουν επιτέλους οι πολίτες και ποιο είναι το πραγματικό κόστος αυτών των λύσεων.
Γιατί η διαφάνεια δεν είναι πολυτέλεια. Είναι υποχρέωση απέναντι στους δημότες που πληρώνουν.
Η κοινωνία δεν ζητά θαύματα.
Ζητά ειλικρίνεια.
Ζητά σχέδιο.
Ζητά υπευθυνότητα.
Οι κάτοικοι αυτού του τόπου δουλεύουν, πληρώνουν, αγωνίζονται και κρατούν όρθια την Κάρπαθο κάτω από δύσκολες συνθήκες.
Δεν αξίζουν να ζουν κάθε καλοκαίρι με τον φόβο αν θα έχουν νερό στο σπίτι ή στην επιχείρησή τους.
Και τελικά το τίμημα το πληρώνει πάντα ο απλός πολίτης.
Το πληρώνει ο εργαζόμενος που γυρίζει σπίτι κουρασμένος και δεν έχει νερό.
Το πληρώνει ο επαγγελματίας που βλέπει πελάτες να διαμαρτύρονται.
Το πληρώνει ο τουρισμός του νησιού.
Το πληρώνει η αξιοπρέπεια της ίδιας της Καρπάθου.
Το νερό δεν είναι πολυτέλεια.
Δεν είναι πεδίο επικοινωνιακής διαχείρισης.
Δεν είναι θέμα για πολιτικές φωτογραφίες και προσωρινές λύσεις.
Είναι δικαίωμα των πολιτών.
Και υποχρέωση κάθε δημοτικής αρχής να το διασφαλίζει με σοβαρότητα, διαφάνεια και σεβασμό στα χρήματα και στην αγωνία του κόσμου.
Γιατί ένας τόπος δεν μπορεί να προχωρήσει μπροστά όταν κάθε καλοκαίρι παλεύει ακόμη για τα αυτονόητα.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, υπάρχουν πλέον σοβαρές διαμαρτυρίες πολιτών για την ποιότητα του νερού σε περιοχές του δικτύου ύδρευσης, με νερό υπερβολικής αλατότητας, σχεδόν θαλασσινό.
Το θέμα πλέον δεν αφορά μόνο την ταλαιπωρία της καθημερινότητας.
Αφορά την ποιότητα ζωής, την υγεία και την αξιοπρεπή διαβίωση των κατοίκων.
Όταν ένα σπίτι γεμίζει αλάτι, καταστρέφονται θερμοσίφωνες, πλυντήρια, σωληνώσεις, βρύσες και ηλεκτρικές συσκευές.
Οι οικογένειες αναγκάζονται να πληρώνουν συνεχώς ζημιές από την τσέπη τους, ενώ ταυτόχρονα μεγαλώνει η ανησυχία για την ποιότητα του νερού που χρησιμοποιείται καθημερινά.
Και όλα αυτά συμβαίνουν σε ένα νησί που εδώ και χρόνια πληρώνει πανάκριβες «έκτακτες λύσεις» χωρίς να βλέπει ουσιαστικό και μόνιμο αποτέλεσμα.
Τα συμπεράσματα πλέον ανήκουν στους ίδιους τους πολίτες.
3.6.2026
Καρπαθιακα Νέα
