του Μανώλη Δημελλά
Πώς γίνεται απότομα να βαραίνουν τα πόδια, και κάθε βήμα να μοιάζει με ανάβαση σε έναν ατέλειωτο Γολγοθά; Με αυτά τα λόγια ξεκινά ο συγκινητικός αποχαιρετισμός του κοσμογυρισμένου μετανάστη Γιάννη Λαχανά στον αγαπημένο του φίλο, κουμπάρο και συνοδοιπόρο της ζωής, τον Μιχάλη Ιωαννίδη.
Μέσα από μυθιστορηματική προσέγγιση, με τα μάτια του φίλου του, Πυλιάτη πρωτομάστορα Γιάννη Λαχανά, ξεδιπλώνουμε τη πορεία ενός ανθρώπου που έζησε με πάθος, αγωνίστηκε με θάρρος και κράτησε ζωντανή την αγάπη για την πατρίδα, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές.
Το τελευταίο ταξίδι προς το νοσοκομείο της Τεχεράνης, όπου ο Ιωαννίδης έδινε την πιο σκληρή μάχη της ζωής του, γίνεται αφορμή για μια νοσταλγική αναδρομή στην κοινή τους πορεία.
Η ζωή ενός Καρπάθιου με όνειρα και πατριωτισμό!
Ο Μιχάλης Ιωαννίδης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κάρπαθο. Η ζωή τον έφερε νωρίς στην Αθήνα, όπου σπούδασε και δούλεψε σκληρά. Ταξίδεψε και εργάστηκε σε μακρινά μέρη, όπως η Συρία και η Μαδαγασκάρη, εκεί όπου εκτελούσε καθήκοντα τεχνικού, ανοίγοντας δρόμους και βοηθώντας στην ανάπτυξη.
Όμως η καρδιά του ήταν πάντα στην Κάρπαθο. Εκεί παντρεύτηκε και αφοσιώθηκε στην κοινότητα, παλεύοντας για τα δικαιώματα και την ευημερία του τόπου του. Ήταν αληθινός πατριώτης, βαθιά Βενιζελικός, με αστείρευτη αγάπη για την Ελλάδα. Η προσφορά του σε έργα υποδομής, η αμέριστη στήριξη στα σχολεία και τις εκκλησίες, καθώς και η ενεργή συμμετοχή του στον Παγκαρπαθιακό σύλλογο μαρτυρούν έναν άνθρωπο που δεν έμεινε ποτέ αμέτοχος στα κοινά.
Ο αγώνας κατά της Ιταλικής κατοχής και η εξορία Τα χρόνια της Ιταλοκρατίας ήταν γεμάτα προκλήσεις. Ο Μιχάλης Ιωαννίδης πρωτοστάτησε στους αγώνες του λαού του κατά των κατακτητών, εκφωνώντας πύρινους λόγους που συγκινούσαν και κινητοποιούσαν. Η αψήφιση των απαγορεύσεων και η ανυποχώρητη στάση του τον έφεραν αντιμέτωπο με την καταστολή και τελικά την εξορία.
Η σημαία της Ελλάδας που ύψωσε στη γιορτή του Αγίου Γιάννη ήταν σύμβολο αντίστασης και ελπίδας για έναν καλύτερο αύριο. Παρά τις διώξεις, δεν εγκατέλειψε ποτέ την πίστη του στην ελευθερία και την πατρίδα.
Η βαθιά φιλία και τα κοινά όνειρα Η φιλία του Ιωαννίδη με τον Λαχανά ήταν καρπός κοινών εμπειριών και κοινών αγώνων. Από την Αβησσυνία μέχρι την Αθήνα, μοιράστηκαν όχι μόνο τις δυσκολίες αλλά και τη χαρά της συντροφιάς και της αλληλεγγύης. Ο αποχαιρετισμός στο νοσοκομείο της Τεχεράνης, όπου ο Ιωαννίδης έδινε την τελευταία του μάχη, ήταν φορτισμένος συναισθηματικά. Οι αναμνήσεις και οι λέξεις γεμίζουν το δωμάτιο, φωτίζοντας τη ζωή ενός ανθρώπου που δεν λύγισε ποτέ.
Μνημονεύοντας έναν μεγάλο Καρπάθιο Ο Μιχάλης Ιωαννίδης δεν ήταν απλώς ένας πατριώτης και αγωνιστής. Ήταν ένας άνθρωπος που έδινε νόημα στη ζωή μέσα από την αγάπη του για τους ανθρώπους και τον τόπο του. Η ιστορία του, αποτελεί παράδειγμα αντοχής, αξιοπρέπειας και αφοσίωσης.
Με τη σειρά μας, τον αποχαιρετούμε με σεβασμό και ευγνωμοσύνη. Η μνήμη του ζει μέσα από τα έργα του, τις αξίες του και την αδιάκοπη αγάπη του για την Ελλάδα και την Κάρπαθο.
Ο κοσμογυρισμένος λαμπρός πρωτομάστορας και πατριώτης Μιχάλης Ιωαννίδης, έπειτα από εργασία σε Συρία, Μαδαγασκάρη, Αίγυπτο και Αιθιοπία, βρέθηκε το 1926 στο Μαρόκο. Ο Ιωαννίδης αρρώστησε και πέθανε το 1944 στην Τεχεράνη.
Ωστόσο δεν μπορούμε να αφήσουμε ακόμη έναν, από τους πολλούς Καρπάθιους, που εργάστηκαν την δεκαετία του 1930 στο Ιράν. Πρόκειται για τον Απερίτη Γιάννη Νισύριο και τα έργα του στη Τεχεράνη της Περσίας. Οι γιοί του κρατούν αναμνήσεις, θυμούνται και μεταφέρουν τη γνώση στους νεώτερους.
Για την ιστορία αξίζει να αναφέρω ένα έργο που παρέδωσε λίγο πριν ξεσπάσει ο 2ος Παγκόσμιος πόλεμος. Είχε ολοκληρώσει μια γέφυρα, ωστόσο πριν τη παραλάβουν οι στρατιωτικοί, ζήτησαν να περάσει από σκληρή δοκιμασία αυτό το έργο. Έβαλαν πολλά φορτωμένα οχήματα να τη διασχίσουν. Και ήταν τόσο σίγουρος ο δημιουργός της, Γιάννης Νισύριος, που σε όλη τη δοκιμή παρέμεινε κάτω από αυτή!
22.6.2025
Καρπαθιακά Νέα
