Υπάρχουν εικόνες που ίσως κάποτε θεωρούνταν απολύτως φυσιολογικές. Σήμερα, όμως, προκαλούν τουλάχιστον προβληματισμό.
Η “γιορτή των κυνηγών” πραγματοποιήθηκε πριν λίγες ημέρες στην Κάρπαθο. Άνθρωποι συγκεντρώθηκαν, με έντονο προσδιορισμό τις πέρδικες, για να γιορτάσουν μια δραστηριότητα που έχει ως αποτέλεσμα τον θάνατο άγριων ζώων! Και όλα αυτά σε μια εποχή που η προστασία της φύσης, της άγριας ζωής και της βιοποικιλότητας βρίσκεται όλο και περισσότερο στο επίκεντρο.
Δεν συζητάμε εδώ αν το κυνήγι της πέρδικας επιτρέπεται από τον νόμο. Εφόσον τηρούνται οι προβλεπόμενοι κανόνες, πρόκειται για νόμιμη δραστηριότητα. Αλλά το νόμιμο δεν σημαίνει αυτομάτως και κοινωνικά αυτονόητο. Κι αυτό διότι η κοινωνία αλλάζει.
Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε μια εντυπωσιακή αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τα ζώα. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν αυτονόητη την προστασία τους. Η κακοποίηση προκαλεί κοινωνική κατακραυγή. Η εγκατάλειψη δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως «έτσι είναι τα πράγματα». Η άγρια ζωή δεν θεωρείται απλώς διαθέσιμος πόρος για ανθρώπινη χρήση. Και την ίδια στιγμή, εμείς επιλέγουμε να κάνουμε… γιορτή το κυνήγι.
Εδώ βρίσκεται μια μεγάλη αντίφαση. Δεν είναι απαραίτητο να απαγορεύσεις κάτι για να αναρωτηθείς αν εξακολουθεί να ταιριάζει στην εποχή σου.
Οι παλιότερες γενιές μεγάλωσαν με διαφορετικές αντιλήψεις. Η φύση ήταν περισσότερο μέρος της καθημερινής επιβίωσης και λιγότερο ένα εύθραυστο οικοσύστημα που γνωρίζουμε σήμερα ότι χρειάζεται προστασία. Το κυνήγι ήταν παράδοση, ανάγκη, συνήθεια.
Όμως μια κοινωνία που εξελίσσεται δεν μπορεί να αντιμετωπίζει κάθε παράδοση ως αμετάβλητη αλήθεια.
Κάποτε ήταν αυτονόητο να σκοτώνουμε ένα άγριο ζώο και να το θεωρούμε απλώς μέρος της ζωής. Σήμερα έχουμε περισσότερη γνώση. Ξέρουμε περισσότερα για τα οικοσυστήματα, για τη βιοποικιλότητα, για την πίεση που ασκεί ο άνθρωπος στη φύση.
Και ακριβώς γι’ αυτό ίσως χρειάζεται να αλλάξουμε και τις εικόνες που επιλέγουμε να γιορτάζουμε.
Δεν χρειάζεται να προσβάλουμε κανέναν κυνηγό. Δεν χρειάζεται να απαξιώσουμε ανθρώπους επειδή ακολουθούν μια παράδοση. Χρειάζεται όμως να μπορούμε να πούμε κάτι πολύ απλό:
Δεν είναι κάθε παλιά συνήθεια υποχρεωτικό να αποτελεί και σύγχρονη αξία.
Και ίσως κάποια στιγμή να φτάσουμε στο σημείο όπου η μεγαλύτερη «γιορτή» για την πέρδικα δεν θα είναι πόσες καταφέραμε να θηρεύσουμε, αλλά πόσες καταφέραμε να αφήσουμε να ζήσουν.
Γιατί η φύση δεν χρειάζεται περισσότερους θριαμβευτές. Χρειάζεται περισσότερους ανθρώπους που θα την αφήσουν να υπάρχει.
Δεν είναι απαραίτητο να συμφωνούμε όλοι. Ωστόσο θεωρώ ότι είναι απαραίτητο με σεβασμό να μπορούμε να αναρωτηθούμε αν κάποιες εικόνες που κάποτε θεωρούνταν απολύτως φυσιολογικές εξακολουθούν να εκφράζουν την κοινωνία του σήμερα.
φωτογραφία el.wikipedia.org
Μανώλης Δημελλάς
3.10.2026
Καρπαθιακά Νέα
