Η δημόσια διαβούλευση για τις προτεινόμενες αλλαγές στην τοπική αυτοδιοίκηση ολοκληρώθηκε, αφήνοντας πίσω της έναν έντονο προβληματισμό για το μέλλον των μικρών και απομακρυσμένων κοινοτήτων. Ανάμεσα σε αυτές βρίσκεται και η Όλυμπος, μια περιοχή με ξεχωριστή ιστορία, πολιτιστική κληρονομιά και ιδιαίτερα γεωγραφικά χαρακτηριστικά, που κινδυνεύει να βρεθεί ακόμη πιο μακριά από τα κέντρα λήψης των αποφάσεων.
Το Υπουργείο Εσωτερικών έδωσε τη δυνατότητα σε δήμους, περιφέρειες, φορείς και πολίτες να καταθέσουν τις απόψεις και τις προτάσεις τους. Το ερώτημα που προκύπτει, όμως, είναι απλό και συνάμα κρίσιμο: ποιος μίλησε για την Όλυμπο;
Ποιος ανέδειξε τις ιδιαιτερότητες και τις ανάγκες της;
Ποιος υπερασπίστηκε το δικαίωμα μιας απομακρυσμένης κοινότητας να διατηρήσει τη φωνή και τον ρόλο της στη διοικητική πραγματικότητα;
Η συζήτηση για την πολιτική εκπροσώπηση δεν είναι θεωρητική. Είναι μια υπόθεση που επηρεάζει άμεσα την καθημερινότητα των πολιτών και τις προοπτικές ενός τόπου. Η περιορισμένη ή ακόμη και ανύπαρκτη παρουσία της Ολύμπου στα δημοτικά συμβούλια και στον δημόσιο διάλογο δημιουργεί εύλογες ανησυχίες. Πότε ήταν η τελευταία φορά που τέθηκαν ουσιαστικά ζητήματα που αφορούν την περιοχή; Πότε διεκδικήθηκαν έργα, πόροι και πολιτικές που θα ενίσχυαν την ανάπτυξη και θα βελτίωναν την ποιότητα ζωής των κατοίκων της;
Η Όλυμπος δεν είναι μια ακόμη γεωγραφική ενότητα. Είναι ένας τόπος με μοναδική πολιτιστική ταυτότητα, με παραδόσεις που διατηρούνται ζωντανές εδώ και αιώνες, με ανθρώπους που επιμένουν να κρατούν τον τόπο τους ενεργό παρά τις δυσκολίες της απομόνωσης και της δημογραφικής συρρίκνωσης. Για τέτοιες κοινωνίες, η πολιτική εκπροσώπηση δεν αποτελεί πολυτέλεια αλλά αναγκαιότητα.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και το ζήτημα της κατανομής των πόρων. Οι ειδικές πιστώσεις που κατά καιρούς κατευθύνονταν σε απομακρυσμένες δημοτικές ενότητες δεν αποτελούσαν προνόμιο, αλλά μια ελάχιστη αναγνώριση των αυξημένων αναγκών τους. Η πιθανή απώλεια αυτών των εργαλείων χρηματοδότησης θα επιβαρύνει ακόμη περισσότερο την αναπτυξιακή πορεία περιοχών που ήδη αντιμετωπίζουν σοβαρές προκλήσεις.
Δυστυχώς, όμως, η ευθύνη δεν βαραίνει μόνο εκείνους που ασκούν εξουσία. Βαραίνει και την ίδια την κοινωνία. Για χρόνια, η επιλογή των εκπροσώπων βασίστηκε συχνά σε προσωπικές σχέσεις, συγγένειες και εξυπηρετήσεις, αντί στην αξιολόγηση της ικανότητας, της γνώσης και της διάθεσης για ουσιαστική προσφορά. Το αποτέλεσμα είναι μια πολιτική κουλτούρα που αναπαράγει τη στασιμότητα και αποθαρρύνει τη διεκδίκηση.
Την ίδια στιγμή, πολλές φορές η δημόσια συζήτηση εξαντλείται σε ευχάριστες εικόνες του τόπου μας: το φρέσκο ψάρι, οι στιγμές χαλάρωσης και οι ατελείωτες συζητήσεις στα καφενεία για το «καλό του τόπου». Όλα αυτά αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνικής μας ζωής. Δεν αρκούν, όμως, για να διαμορφώσουν το μέλλον μιας κοινότητας που χρειάζεται σχέδιο, όραμα και συνεχή διεκδίκηση.
Υπάρχει μια παλιά λαϊκή ρήση που λέει ότι πολλοί βλέπουν το δέντρο και χάνουν το δάσος. Ίσως αυτή να αποτυπώνει καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τη σημερινή κατάσταση. Αν συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε τα μεγάλα ζητήματα με αδιαφορία ή με τη λογική του πρόσκαιρου οφέλους, σύντομα θα βρεθούμε αντιμέτωποι με μια πραγματικότητα που δεν θα μπορεί να ανατραπεί.
Η Όλυμπος δεν ζητά προνόμια. Ζητά ισότιμη μεταχείριση, ουσιαστική εκπροσώπηση και το δικαίωμα να σχεδιάσει το μέλλον της χωρίς να χάνει την ταυτότητά της. Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι αν θα υπάρξουν αλλαγές. Το ερώτημα είναι αν θα υπάρξουν άνθρωποι που θα τις αντιμετωπίσουν με ευθύνη και αποφασιστικότητα ή αν θα αρκεστούμε, για άλλη μια φορά, να διαπιστώνουμε εκ των υστέρων ότι ήταν πλέον αργά.
Μανώλης Λιορείσης
Πρόεδρος Συνδέσμου Τουριστικών Επιχειρήσεων Ολύμπου – Διαφανίου Καρπάθου “ΠΟΡΘΜΙΟΣ ΠΟΣΕΙΔΩΝ”
8.6.2026
