του Μανώλη Δημελλά
Κάποτε, στα πίσω χρόνια, όταν οι γυναίκες άνοιγαν και τίναζαν τα μάλλινα στρώματα, έλεγαν τα πιο μεγάλα μυστικά τους. Τότε λοιπόν, ανάμεσα σε σπασμένους έρωτες, σε στυφές οικογενειακές πίκρες και σε ξαφνικά θανατικά που σκέπαζαν κάθε πόνο, μισόλεγαν και κάποιες ιστορίες φορτωμένες με τα πιο παράξενα θάματα· όπως εκείνες για βράχους που κάποτε ήταν βιαστικά καράβια.
Συνήθως κρυφάκουγαν παιδιά, κι εκείνα —σέρνοντας τις ιστορίες απ’ τα μαλλιά— τις έκαναν όλο και πιο μεγάλες, θεόρατες, τόσο που έστεκαν σαν άγκυρες μέσα στις παντοτινά εφηβικές ψυχές τους. Σήμερα είναι αλλιώς· οι άνθρωποι όλο και περισσότερο παλεύουν, θέλουν να βιάζουν τον χρόνο για να τον μεγαλώσουν, θέλουν να ζήσουν, να χορτάσουν όλο και περισσότερα.
Κι όσο τον τραβούν, εκείνος τους χασκογελά, ρέεται· κι όταν πια τους κάνει τη χάρη, είναι αργά — τόσο, που μοιάζει να τραβά το φως μέσα από τα μάτια τους. Σε μια από τις πιο απάνεμες, τις πιο ξεχωριστές αλλά και πολύβουες παραλίες της Καρπάθου, κορμιά και βλέμματα δεν προλαβαίνουν να πιάσουν την άκρη του ορίζοντα.
Παρασύρονται από τη δίψα για θαλασσινό παιγνίδι — κι όμως, μόλις ξακρίσουν απ’ την άμμο, φευγαλέα παρατηρούν έναν βράχο που στέκει αγέρωχος στην είσοδο του κόλπου· αναρωτιούνται — σίγουρα κάτι τους θυμίζει. Όλα τα νησιά έχουν τα δικά τους στοιχειωμένα καράβια, κι οι παλιοί, που τους αρέσει να δείχνουν πως γνωρίζουν, συνήθως λένε πως ήταν περαστικοί πειρατές που δεν κατάφεραν να βγουν στη στεριά· έμειναν εκεί και πέτρωσαν, μαζί με τις πιο άγριες επιθυμίες τους.
Όμως για το καράβι της Αμμοπής, η ιστορία θαρρώ πως είναι αλλιώτικη.
Δεν είναι βράχος με τριμμάτιες πειρατές που ήρθαν να σαρώσουν τον τόπο, αλλά ψυχές ντόπιων μεταναστών, Καρπάθιων που όσο κι αν τριγύρισαν τον κόσμο, όσο κι αν χόρτασαν από μεγαλεία και σπουδαία καλιμέντα, κούρνιασαν πάνω στο μικρό πέτρινο σκαρί· διάλεξαν να παγώσουν τον χρόνο και έμειναν να παρατηρούν και να θαυμάζουν αιώνια το νησί τους.
Εκεί, στη γλυκιά μικρή Αμμοωπή, ανάμεσα στην κάψα του ήλιου και στις δροσερές βουτιές από τον Άσπρουα, κάπου προς το σβήσιμο της ημέρας, χασομερήστε — μόνο για μια στιγμή — κι ίσως δείτε σκιές να χορεύουν σιανό πάνω στο παράξενο πέτρινο καράβι. Ίσως νά ’ναι προγόνοι που λιάζονται και διαβάζουν τα μελλούμενα.
27.7.2025
Καρπαθιακά Νέα
