Υπάρχουν στιγμές που αναρωτιέται κανείς τι είναι τελικά αυτό που προσβάλλει την ιερότητα ενός ναού.
Είναι πράγματι το κραγιόν μιας γυναίκας που θα προσκυνήσει μια εικόνα; Είναι η εμφάνιση, το ντύσιμο ή κάποια εξωτερική λεπτομέρεια που τόσο εύκολα γίνεται αντικείμενο παρατήρησης και ενίοτε σκληρής κριτικής;
Ή μήπως η πραγματική αλλοίωση του εκκλησιαστικού ήθους βρίσκεται αλλού;
Γιατί την ίδια ώρα που κάποιοι σπεύδουν να διορθώσουν το κραγιόν, το μαντήλι ή την ενδυμασία ενός πιστού, μοιάζουν να μην ενοχλούνται όταν ο περίβολος ενός ναού θυμίζει περισσότερο εμποροπανήγυρη παρά τόπο περισυλλογής. Όταν η αγωνία μετατοπίζεται από την προσευχή στις…. εισπράξεις. Όταν το βλέμμα στρέφεται όχι στις ψυχές που προσέρχονται, αλλά στα πορτοφόλια που ανοίγουν.
Είναι μια αντίφαση που δύσκολα μπορεί να περάσει απαρατήρητη.
Η αυστηρότητα εξαντλείται συχνά στον απλό πιστό. Στη γυναίκα που θα ανάψει ένα κερί. Στον νέο που μπήκε στον ναό χωρίς να γνωρίζει όλους τους άγραφους κανόνες. Εκεί βρίσκονται εύκολα παρατηρήσεις και υποδείξεις.
Αντίθετα, όταν η πίστη κινδυνεύει να επισκιαστεί από τη λογική της εμπορευματοποίησης, η ευαισθησία μοιάζει στα ξαφνικά να αμβλύνεται. Σαν να θεωρείται φυσικό η επιτυχία μιας πανήγυρης να αποτιμάται περισσότερο στο πανέρι. Από το ύψος των εσόδων παρά από το βάθος της πνευματικής εμπειρίας που πρόσφερε.
Ο Χριστός δεν στάθηκε ποτέ απέναντι σε έναν άνθρωπο για να ελέγξει την εξωτερική του εμφάνιση. Στάθηκε απέναντι στην υποκρισία. Και όταν χρειάστηκε να αγανακτήσει, δεν το έκανε για ένα ίχνος κραγιόν, αλλά για τη μετατροπή του οίκου του Θεού σε τόπο συναλλαγής.
Η πίστη δεν κινδυνεύει από ένα αποτύπωμα πάνω στο γυαλί μιας εικόνας. Κινδυνεύει όταν η ουσία αντικαθίσταται από τον τύπο, όταν η αγάπη δίνει τη θέση της στην επίκριση και όταν το χρήμα αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα από τον άνθρωπο.
Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, τι μας σκανδαλίζει πραγματικά.
Το κραγιόν που μπορεί να αφήσει ένα σημάδι πάνω σε μια εικόνα ή η σιωπή απέναντι σε όσα αφήνουν βαθύτερα σημάδια στην πνευματική ζωή;
Γιατί η Εκκλησία δεν έχει ανάγκη από περισσότερους φύλακες του γυαλιού των εικόνων ούτε ψάχνει δασκάλους να κουνούν δάχτυλα και να επιβάλλουν κανόνες.
Έχει ανάγκη από περισσότερους φύλακες της αλήθειας, της ταπείνωσης και κυρίως της αγάπης.
Και αυτές δεν αφήνουν αποτύπωμα στα χείλη.
Αφήνουν αποτύπωμα στην ψυχή.
Μανώλης Δημελλάς
6.8.2026
Καρπαθιακά Νέα
