Ένα χρόνο μετά την Επανάσταση της 5 Οκτωβρίου 1944 η Βρετανική Στρατιωτική Διοίκηση (BMA) αποδίδει τις προσήκουσες τιμές στον μοναδικό πεσόντα στη διάρκεια της Επανάστασης. Η οποία επέφερε την απόβαση των συμμάχων της Ελλάδος Βρετανών στο νησί στις 17 Οκτωβρίου.
Την τρίτη μέρα της Επανάστασης Ο Βιττωρούλης με ομάδα επαναστατών ήταν σε διατεταγμένη υπηρεσία εκ μέρους της Επαναστατικής Επιτροπής Μενετών. Διενεργούσαν στρατιωτική εκπαίδευση χειρισμού βαρέων όπλων, όπως πολυβόλων και ολμοβόλων. Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία και εμπειρία, κάτοχοι της οπλικής τεχνολογίας και οπλοχρησίας, έδειχναν στους ‘άβγαλτους’ νεότερους και άπειρους επαναστάτες τη χρήση αυτών των όπλων.
Ανάμεσα στους τελευταίους ήταν και ο Βιττωρούλης. Νεότατος, μόλις 27 ετών. Κι ανάμεσα στους εκπαιδευτές ο Μανόλης ο Χατζησπάνης. Ένας “μπαρουτοκαπνισμένος” παλικαράς που ήξερε να χειρίζεται τον όλμο σαν ‘κέντημα’. Και όταν ο Ιταλός αστυνομικός διοικητής maressallo Enriko Penna ανέβαινε στις Μενετές στη διάρκεια της Εξέγερσης, ο Χατζησπάνης έβαλε στόχο το τζίπ του αστυνόμου.
Πρόσεχε όμως να μην το χτυπήσει. Τα βλήματα έπεφταν βροχή. Μπροστά και πίσω από το αυτοκίνητο. Πανικοβάλλοντας τους επιβαίνοντες: τον Πέννα και τους συνοδούς του Λογοθέτη Διακίδη και Μανόλη Λαθουράκη. Ο Πέννα αναγκάστηκε να ‘συνθηκολογήσει’. Στην απότομη στροφή προς το νεκροταφείο ‘ανέμισε’ λευκή ‘σημαία’. Έτσι έφτασε στην πλατεία αλώβητος.
Αυτός ήταν ο δάσκαλος του Βιττωρούλη. Ο εκπαιδευτής που δεν ελογάριασε τα επακόλουθα της ‘ημιμάθειας’ του εκπαιδευόμενου. Που με μια άστοχη κίνηση προκάλεσε την έκρηξη του όλμου που χειριζόταν υπό την επίβλεψη του Χατζησπάνη. Αποτέλεσμα ο θανάσιμος τραυματισμός του.
Το περιστατικό περιγράφει ο αυτόπτης μάρτυρας και ποιητής της Επανάστασης Μιχάλης Λειβαδιώτης:
Σκοτώθη σε γυμνάσια ο Βιττωρούλης Γιώργος
Θυμάμαι ήμουν πλάι του που κρέπαρεν ο Όλμος
Έπεσεν υπέρ πατρίδος. Και άφησε πίσω του μια χαροκαμένη νεαρή σύζυγο και δυο παιδιά σε προνηπιακή και νηπιακή ηλικία.
Εντούτοις, όπως συχνά συμβαίνει, η πατρίδα (‘ευγνωμονούσα’ 😉 δεν τον έχει τιμήσει δεόντως!
Τον έχει όμως τιμήσει ευγνωμονούσα μια ολόκληρη και ‘τεράστια’ σύμμαχος χώρα. Η Μεγάλη Βρετανία!!!
Σαράντα χρόνια μετά την Επανάσταση, 5 Οκτωβρίου 1984, ο Σοφοκλής Οικονομίδης, εκ των πρωταγωνιστών του ξεσηκωμού και ήρωας της αποστολής στην Αίγυπτο, εκφώνησε τον πανηγυρικό στις Μενετές. Μας υπενθύμισε τότε κάτι το βαρυσήμαντο για τη θυσία και τη μνήμη του Βιττωρούλη:
Στις 5 Οκτωβρίου 1945 και στην πρώτη επέτειο της Επανάστασης Αγγλικό στρατιωτικό άγημα παρέστη στη γιορτή. Αποτείνοντας φόρο αναγνώρισης και τιμής στο διεθνούς σημασίας ιστορικό γεγονός. Που συνέβαλε στην έκβαση του πολέμου υπέρ των συμμάχων. Μετά τη δοξολογία το στρατιωτικό απόσπασμα μετέβη στο σημείο που έπεσε ο ήρωας. Παρουσίασε όπλα και κατέθεσε στεφάνι.
Οι ξένοι θεώρησαν υποχρέωσή τους να τιμήσουν τον άνδρα που έχυσε το αίμα του για τη λευτεριά του κόσμου. Όπως εκείνοι το αντιλαμβάνονταν. Κι εμείς οι ιθαγενείς επιγενόμενοι και κληρονόμοι τι κάνουμε;
Οι δημοτικές αρχές έκαμαν το πατριωτικό τους χρέος. Αποφάσισαν να στηθεί προτομή του ήρωα στο σημείο που έπεσεν υπέρ πατρίδος. Ζητήθηκε η συναίνεση του τοπικού συμβουλίου. Το οποίο (συνεπικουρούμενο από ομάδα διαφωνούντων του τοπικού πληθυσμού) εισηγήθηκε αρνητικά!
Μικροψυχία και μισαλλοδοξία! “Μικρό χωριό, κακό χωριό!”
Εξάλλου, κανείς ποτέ ‘δεν άγιασε στον τόπο του! Ακόμα κι αν κάποιος έδωσε ό,τι πολυτιμότερο για χάρη του χωριού του, αλλά και ολόκληρου του κόσμου. Την ίδια του τη ζωή!
3.10.2026
Καρπαθιακά Νέα
