Όσα κρύβει ένα… αντίο
Όσα λέν’ βουβά τα χείλη στις ανάσες της σιωπής,
είναι δύσκολο με λέξεις, να τα πλέξεις, να τα πεις.
Όσα λέει το φεγγάρι στα αστέρια σιγαλά,
διάβασα στα δυο σου μάτια που κοιτούσαν ντροπαλά.
Δάκρυα των πουλιών που φεύγουν για ταξίδι μακρινό,
που σκορπίζει ο αγέρας στον γαλάζιο ουρανό,
ήχοι γίνονται τη νύχτα και ψιχάλες της βροχής
και τα σιγοψιθυρίζεις λίγο πριν να κοιμηθείς.
Όσα κρύβει ένα… αντίο, δεν χωράνε πουθενά,
πόσοι πόνοι να χωρέσουν μες στα γκρίζα δειλινά;
Όσα χέρια ανεμίζουν μαντήλια αποχωρισμού,
ας ανοίξουν, σαν φτερούγες, στη χαρά του γυρισμού!
Την πυξίδα της αγάπης τη γνωρίζουν τα πουλιά,
φεύγουν μα ξαναγυρίζουν στην παλιά τους τη φωλιά.
© Γιώργος Ν. Κανάκης
Χρόνια Πολλά…
7.8.2025
Καρπαθιακά Νέα
