γράφει ο Μανώλης Δημελλάς
Υπάρχουν άνθρωποι που φέρουν πάνω τους ολάκερη την ιστορία ενός τόπου. Άνθρωποι με μυαλό ξυράφι, που αν τους συναντήσεις στα Πηγάδια της Καρπάθου, καταλαβαίνεις αμέσως ότι μια μέρα κουβέντας δεν φτάνει για να χωρέσει τα βιώματά τους. Ένας από αυτούς είναι ο καπετάν Νίκος Ιωαννίδης! Τολμώ να γράψω κινητή βιβλιοθήκη, παλαιός βατραχάνθρωπος, θαλασσόλυκος, μα πάνω απ’ όλα ένας αυθεντικός, φωτεινός Πηγαδιώτης.
Γεννημένος το 1935, γιος της Βαγγέλικας και του Συμιακού Γιάννη, ο Νίκος μεγάλωσε στα Πηγάδια, όταν ακόμη ήταν ένα μικρό ψαροχώρι. Η αγάπη του για τη θάλασσα φάνηκε από νωρίς, όταν το 1948 βρέθηκε ανάμεσα στα πρώτα «Πηγαδιωτάκια» που αγκάλιασαν τον Ναυτοπροσκοπισμό στο νησί.
Με στολές blue navy, κοντά παντελόνια και το λευκό καπελάκι, η ομάδα των 25 νέων —οι περίφημοι «Πάνθηρες»— σκόρπιζε ενθουσιασμό. Ο καπετάν Νίκος θυμάται με νοσταλγία τις εξορμήσεις στα βουνά, τις περιπέτειες στην Καλή Λίμνη, τα φιλέματα στο Μεσοχώρι και τη στιγμή που το 1953 παρέλαβαν τη δική τους 6μετρη βάρκα, το «Ν.Ο.Κ.». Μα κολυμπούσε μέχρι το Τραγοπήδημα και γύρισε πίσω και το έκανε για αστείο.
Από το 1953 έως το 1956, ως Αρχηγός πλέον των Ναυτοπροσκόπων, ο Νίκος Ιωαννίδης σφράγισε την πιο δημιουργική περίοδο του προσκοπισμού στην Κάρπαθο, πριν η μετανάστευση της δεκαετίας του ’60 αδειάσει το νησί από τα νιάτα του.
Αφού υπηρέτησε στο Βασιλικό Ναυτικό ως ένας από τους 22 πρώτους Έλληνες βατραχανθρώπους, ο Νίκος μπάρκαρε δόκιμος στο φορτηγό «ΠΟΛΙΣ». Φλεβάρης του 1960, στο λιμάνι του Γκτάνσκ στην Πολωνία. Το κρύο διαπεραστικό, η θάλασσα μαύρη και παγωμένη.
Καθώς το πλοίο ετοιμαζόταν να δέσει, ο Νίκος παρατήρησε από τη γέφυρα τρία μικρά παιδιά να ψαρεύουν στη προβλήτα. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, τα δύο έτρεχαν τρομαγμένα και το τρίτο είχε εξαφανιστεί. Χωρίς δεύτερη σκέψη, αδειάζοντας απλά τις τσέπες του, ο Καρπάθιος ναυτικός πραγματοποίησε μια βουτιά αυτοθυσίας από το ύψος της γέφυρας στα παγωμένα νερά της Βαλτικής.
Κολυμπώντας 40 μέτρα και βουτώντας στα 8 μέτρα βάθος, εντόπισε το σώμα του μόλις 2,5 ετών Wieslawa Polewskiego, που βυθιζόταν αβοήθητο. Το έσυρε στην επιφάνεια, του παρείχε τις πρώτες βοήθειες στην προβλήτα και έσωσε τη ζωή του.
Η πράξη του έγινε πρωτοσέλιδο στις πολωνικές εφημερίδες. Του απονεμήθηκαν επίσημα μετάλλια από το Υπουργείο Ναυτιλίας της Πολωνίας, ενώ ο ίδιος αρνήθηκε ευγενικά τα χρήματα που του προσφέρθηκαν. Για εκείνον, η μόνη αληθινή αμοιβή ήταν τα δάκρυα ευγνωμοσύνης της μητέρας του παιδιού —μια ευγνωμοσύνη που κρατά μέχρι σήμερα μέσα από κάρτες και γράμματα.
60 Χρόνια κοινής πορείας: Η ιστορία με την Ευδοξία Χαλκιά
Πέρα από τα κύματα και τις θαλασσινές περιπέτειες, η πιο όμορφη ιστορία του καπετάν Νίκου είναι αυτή της ίδιας του της οικογένειας.
Ένα προξενείο στήθηκε ενώ εκείνος ταξίδευε με το Λίμπερτυ «ΛΑΚΩΝΙΚΟΣ» του Γουλανδρή στην Ιαπωνία. Επιστρέφοντας στο νησί, μια Κυριακή του Οκτώβρη του 1966, παντρεύτηκε στην παλιά Ευαγγελίστρια την εκλεκτή της καρδιάς του, Ευδοξία Χαλκιά.
Μαζί ρίζωσαν, μετανάστευσαν στην Αμερική, δημιούργησαν οικογένεια και σήμερα συμπληρώνουν 60 ολόκληρα χρόνια κοινής ζωής, γεμάτα αγάπη, αλληλοσεβασμό και αναμνήσεις. Μια μόνο κουβέντα του, που τα λέει όλα, θα ήθελα να γράψω: “αν ξαναπαντρευόμουν την ίδια γυναίκα θα ήθελα να πάρω”!
Η ακλόνητη διαδρομή των 60 χρόνων, δίπλα στην αγαπημένη του Ευδοξία, θυμίζει σε όλους μας πως οι αληθινές αγάπες αντέχουν σε κάθε φουρτούνα και ταξιδεύουν όμορφα στον χρόνο. Γιατί όσο γύρω μας οι εποχές αλλάζουν, η λεβεντιά, η συντροφικότητα και η αυθεντική καλοσύνη τέτοιων ανθρώπων θα είναι πάντα ο πιο σίγουρος φάρος για να μη χάνουμε τον προσανατολισμό μας.
Ο καπετάν Νίκος Ιωαννίδης παραμένει ένας γνήσιος «αμφίβιος» εραστής των θαλασσών. Άνθρωποι αυθεντικοί σαν κι εκείνον, με τη λεβεντιά, τη ναυτοσύνη και το ήθος τους, κρατούν με το παράδειγμά τους το «βαπόρι» που λέγεται Ελλάδα ψηλά, κάνοντας την Κάρπαθο να λάμπει λίγο περισσότερο.
Όσο υπάρχουν άνθρωποι όπως ο καπετάν Νίκος, μπορείς να περπατάς στα σοκάκια στα Πηγάδια και να νιώθεις πως το νησί έχει ακόμα ρίζες βαθιές, γερές και ζωντανές. Γιατί όσο γύρω μας οι εποχές αλλάζουν, η λεβεντιά, η ναυτοσύνη και η αυθεντική καλοσύνη τέτοιων ανθρώπων θα είναι πάντα ο πιο σίγουρος φάρος για να μη χάνουμε τον προσανατολισμό μας.
Να γράψω κάτι τελευταίο, η συνάντηση μας έγινε στο Αστέρι του Θέμη Νισύριου, που δεν χάνει τέτοιες ιστορίες και απολαμβάνει να τις ακούει και να τις μοιράζεται!
25.7.2026
Καρπαθιακά Νέα
