2 Νοέμβρη 1943, η μαύρη επέτειος της Καρπάθου

2 Νοέμβρη 1943, η μαύρη επέτειος της Καρπάθου

Γυρίζουμε 78 χρόνια πίσω, στα 1943,  ένα λαβωμένο γερμανικό Στούκας, ξεπέφτει σε μια ερημική παραλία της Καρπάθου, την Αγνώντια. Κάνουν πλιάτσικο ένα σωρό από τους κατοίκους των κοντινών χωριών. Την Όλυμπο και τα Σπόα.

Κάποιοι παρατούν τα λάφυρα, λάστιχα και αλεξίπτωτα, βοηθούν τον έναν πιλότο, που καταφέρνει να βγεί ζωντανός από το σπασμένο αεροπλάνο. Το γιουρούσι των ντόπιων κράτησε πολλά μερόνυχτα, μέχρι που έγδυσαν το Στούκας.

Ωστόσο τρεις Σποϊτες εικοσάχρονοι φίλοι, δεν είχαν τύχη, πιάνονται στο στόμα και τη φάκα των ρουφιάνων.

Ο ένας τριγυρνούσε ζωσμένος με Γερμανικούς τελαμώνες, καμάρωνε για τα φυσεκλίκια, ενώ ο άλλος πέταξε τα κουρέλια, που είχε για ρούχα, και φόρεσε ένα μπαμπακερό γερμανικό στρατιωτικό πουκάμισο.

Οι Γερμανοί τους συλαμβάνουν, βαριές, ασήκωτες κατηγορίες, δεν είναι μονάχα οι κλοπές, οι κατακτητές χρεώνουν στην παρέα και τη σκύλευση του νεκρού αεροπόρου.

Οι φήμες λένε πως ο πιλότος βρέθηκε με κομμένα δάχτυλα, σιγομιλούν αόριστα, λένε για τα χρυσά δαχτυλίδια, που κάποιοι άρπαξαν από το πτώμα του νεαρού Γερμανού.

Τα εικοσάχρονα παιδιά, δυό Μανώληδες Πιπέρη και ο Πάχος Πιπέρης, περνούν από στρατοδικείο και με συνοπτικές διαδικασίες καταδικάζονται.

Χαράματα της 2ης Νοεμβρίου 1943, τα στήνουν στα τρία μέτρα και τα τουφεκίζουν, οι σφαίρες αφήνουν μια τρυπίτσα ατο δόξα πατρί, έπειτα τα πετούν όπως-όπως, μέσα στο λάκο, που νωρίτερα οι Γερμανοί τα είχαν βάλει οι ίδιοι να σκάψουν.

Η πικρή ιστορία θα είχε κλείσει με το τέλος του πολέμου.

Αντίθετα, η τιμωρία των παιδιών κράτησε με τη σιωπή μας, η σιωπηλή συνενοχή έφτασε ως τις δικές μας ημέρες.

Τα ξεθάψαμε το 2014, αφορμή μια ανοιχτή κάμερα, που κατέγραφε και προσπαθούσε να αποκαλύψει την άγνωστη ιστορία.

Μοιραία έφτασε να ξεθάψει τα αμαρτωλά κρανία και τους τρεις αγκαλιασμένους σκελετούς.

Ήταν ακριβώς στην ίδια θέση, εκεί που τα είχαν πετάξει οι Γερμανοί φονιάδες τους, το Νοέμβρη του 1943.

Οι καταδικασμένοι ήταν εκεί εβδομήντα ολόκληρα χρόνια, τα θύματα από τη πιο παράξενη ομερτά.

Η ιστορία των τριών δυστυχισμένων πλασμάτων έγινε σαραντάλεπτο ντοκιμαντέρ, μια αφορμή να δούμε τα μέσα μας, να κοιτάξουμε τα λατρεμένα στερεότυπα, που δένουν πιστάγκωνα όλες τις ασυνήθιστες εικόνες, και δεν αφήνουν ανάσα στο διαφορετικό. Εκείνο που ίσως κρύβει τη πιο πικρή, τη σκοτεινή αλήθεια μας.

Τέτοια προπαγάνδα, γίνεται αγκιτάστια, στο τέλος παίρνει το πιο παράξενο νομοτελιακό χαρακτήρα.

Όλα αυτά όταν δεν βάζουμε φωναχτά τα δικά μας ερωτηματικά, αντίθετα, σχεδόν πάντα διαλέγουμε τις τελείες και τις οριστικές παύλες, για να συνοδεύουν τις μεγάλες στιγμές της ζωής μας.