Από τα παιδικά μου χρόνια τους συναντώ κάθε καλοκαίρι στα σοκάκια και στις παραλίες του νησιού. Άνθρωποι αθόρυβοι, εντελώς άγνωστοι, από διάφορα μέρη του κόσμου που μοιάζει να έφαγαν πετριά, τέτοια που μόνον ο μικρός φτερωτός έρωτας σου δίνει! Μια φορά αρκούσε, να πατήσουν το πόδι τους στο νησί, για να δεθούν με έναν ολότελα άγνωστο τρόπο μαζί του. Ιταλοί, Γερμανοί, Αυστριακοί αλλά και ένα σωρό άλλες εθνικότητες που πρώτα από όλα λάτρεψαν τις πέτρες και το χώμα του νησιού. Κάτι τους έδεσε πάνω στο βράχο και έκαμαν όνειρο ζωής την Κάρπαθο.
Σε αυτούς τους ανθρώπους, αξίζει να σταθούμε και να δώσουμε λίγο παραπάνω ενέργεια και ενδιαφέρον.
Δεν ξέρω τι είδαν στην κοινότητα των ανθρώπων, αν ξεχώρισαν κάτι από τη Δωρική καταγωγή κι αν τους ένοιαξαν οι χαρακτήρες των σύγχρονων Καρπάθιων. Ίσως να μην ήταν τίποτε από αυτά. Ίσως η έλξη να γεννήθηκε από εκείνο το άγριο φως που λούζει τα βουνά τα απογεύματα, από τον μπονέντη, τον αέρα που κατεβαίνει με τα σύννεφα από τις κορφές και ανακατεύεται με την αλμύρα της θάλασσας, από την αίσθηση πως εδώ ο χρόνος κυλά με δικό του ρυθμό. Κάτι ανεξήγητο, που δεν περιγράφεται εύκολα με λόγια και δύσκολα χωρά σε ταξιδιωτικούς οδηγούς ενώ συνήθως πνίγεται στις φωτογραφίες που τις περισσότερες φορές είναι ανήμπορες να περιγράψουν τι μαγεία μιας στιγμής.
Τους είδα να επιστρέφουν ξανά και ξανά. Στην αρχή ως επισκέπτες, ύστερα ως φίλοι και τελικά σαν μέλη μιας δεύτερης πατρίδας που διάλεξαν μόνοι τους. Έμαθαν τα ονόματα των χωριών, ξεχώρισαν τις μυρωδιές των εποχών, γνώρισαν τους ανθρώπους με το μικρό τους όνομα. Άλλοι αγόρασαν ένα μικρό σπίτι, άλλοι φύτεψαν μια λεμονιά ή μια ελιά, σαν να ήθελαν να ριζώσουν ένα κομμάτι του εαυτού τους στο νησί.
Και κάθε καλοκαίρι, όταν τους συναντώ στα ίδια σοκάκια και στις ίδιες παραλίες, διαπιστώνω πως η σχέση τους με την Κάρπαθο δεν μοιάζει με εκείνη του τουρίστα με τον προορισμό των διακοπών του. Είναι μια σχέση βαθύτερη, σχεδόν προσωπική. Σαν ένας σιωπηλός δεσμός ανάμεσα στον άνθρωπο και τον τόπο που τον διάλεξε. Γιατί πολλές φορές δεν είμαστε εμείς που επιλέγουμε έναν τόπο μα είναι ο τόπος που επιλέγει εμάς.
Ίσως γι’ αυτό οι εραστές της Καρπάθου επιστρέφουν πάντα. Όχι για να αναζητήσουν κάτι καινούργιο, αλλά για να ξανασυναντήσουν κάτι που αισθάνονται πως τους ανήκει. Ένα κομμάτι γης που κάποτε μπήκε στην καρδιά τους και δεν έφυγε ποτέ. Και τελικά είναι αυτοί που μπλέκονται μαζί μας, μάς εξελίσσουν και μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους.
Μανώλης Δημελλάς
17.6.2026
Καρπαθιακά Νέα
