Γράφει ο Μανώλης Δημελλας
Απομεσήμερο στην Όλυμπο. Το φως σπάει σιωπηλά μέσα από τα ξύλινα παντζούρια του παλιού καφενείου στο Σελάι. Μπαίνουμε στην κάτω αίθουσα, που μοιάζει ξεχασμένη από βήματα ανθρώπων. Μόνο ο Νίκος Φιλιππάκης, καθισμένος στο ανοιχτό παραθύρι, αφήνει τον αέρα του Αιγαίου να τον χαϊδεύει σιωπηλά. Δεν λέει πολλά. Δεν χρειάζεται. Το καφενείο του, ένα μικρό στολίδι του χωριού με βαριά ιστορία, μιλά από μόνο του.
Οι τοίχοι είναι γεμάτοι εικόνες. Μαυρόασπρες ματιές στο παρελθόν. Τον ρωτώ γι’ αυτές. Χαμηλόφωνα μου λέει για τον πατέρα του, τον Φίλιππα Φιλιππάκη. Γεννημένος το 1935, έμαθε τη φωτογραφία στη Ρόδο, δίπλα στον δάσκαλο Παπανικήτα. Κι ύστερα γύρισε στην Όλυμπο, κουβαλώντας μαζί του το βλέμμα του φωτογράφου. Ασπρόμαυρες εκτυπώσεις, στιγμές του χωριού, βλέμματα ανθρώπων. Οι εικόνες του στέκουν ακόμη στους τοίχους με τη δύναμη πρωτοπορίας. Όμως το 1960 η μοίρα θα τον στείλει στις ΗΠΑ. Εκεί, μακριά από τη ρίζα του, θα φωτογραφίζει γάμους και βαφτίσια συμπατριωτών, μέχρι που η αρρώστια θα τον καθηλώσει σε ένα κρεβάτι και θα σβήσει νωρίς τη ματιά του.
Ο Νίκος, γιος και συνεχιστής, σπουδάζει ιστορία της τέχνης. Και σαν ήρθε ο καιρός, γύρισε πίσω. Άνοιξε ξανά το παλιό καφενείο, το ίδιο που πρωτολειτούργησε το 1917. Κι εκεί, στο υπόγειο, βρήκε τη μεγάλη κληρονομιά: μια ξύλινη κασέλα γεμάτη με περισσότερα από 3.000 αρνητικά. Ένα ολόκληρο ανείπωτο αρχείο.
Η μάχη του Νίκου ξεκίνησε τότε. Καθάρισε, ταξινόμησε, εμφάνισε, φώτισε ξανά τις σκονισμένες μνήμες. Στους τοίχους του καφενείου κρέμασε ομιλούσες φωτογραφίες. Και οι θαμώνες, σαν χαζεύουν το μικρό φωτογραφικό άλμπουμ που κυκλοφορεί στα τραπέζια, σωπαίνουν. Μπροστά στο αληθινό. Μπροστά στο χρόνο που ξαναπαίρνει μορφή.
Η Όλυμπος κρύβει μυστικά. Πέτρες που μιλούν, και ασπρόμαυρες στιγμές που σε διαπερνούν.
Αν ποτέ βρεθείς εκεί, στο καφενείο του Νίκου Φιλιππάκη, μη βιαστείς να φύγεις. Άφησε τον αέρα να σου πει ιστορίες και τις φωτογραφίες να σου δείξουν την ψυχή ενός τόπου που αντιστέκεται στο πέρασμα του χρόνου.
22.7.2025
Καρπαθιακα Νέα
